من آدم مذهبی‌ای بودم ولی بعد دبیر ادبیاتمون گفت «نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت... به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد.» در مورد حضرت محمده و تمام باورهام‌ فروپاشید.
غمزه چیه مرد، تو پیامبر یه امت بودی!

من سـَــعـــگ می‌شم می‌رم توو چشمات!

هِق!

من و میثم مکالمه‌ای نداریم. ساقی موسیقیمه. یهو میاد به موقع و بی‌مقدمه و ناب، بدون هیچ حرفی می‌چپونه توی مشتم و می‌ره. خواستم از پشت این تریبون هم ازش تشکر کنم.

جزء من داره کُل‌ـم رو می‌گاد.

آدمی که بیناییش رو از دست داده لامسه‌ش رو تقویت می‌کنه. می‌فهمی؟

گاهی یادم می‌ره تراپیست پول می‌گیره و شغلش اینه سراپا گوش باشه و همدلی کنه. خیلی خوشحالم که دکتر هم‌جنس انتخاب کردم. اونقدر تنهام که اگه زن بود یا گی بودم قطعا عاشقش می‌شدم.

اکسیژن کم آوردم و آب‌شش‌هام تیر می‌کشه.

غریبه نیست برات؟

غریبه‌ن همه برام. یکی منو ببره بخش گمشدگان حرم لطفاً.

یه درخت بکار توو شش‌هات، تا هم ازش اکسیژن بگیری و هم بهش تکیه بدی..!

خوشم اومد.

همه می‌گن برو.
فقط سهرابه که می‌گه بیا.

پ.ن: از کانادا.

اون قلب که میفرستی فایده ندارد
بیا با دستای خودت توی سینه‌ام بکار.

انگار زندگی همینه. از اول عمر تا بیست‌سالگی پازل و جورچین و لگوهات رو به هم می‌ریزن، از بیست به بعد می‌گن حالا این تو و این هم مسیر رشد فردی. مَردی؟ بساز.

من یادمه که توی زندگی قبلیم هم گفتم ایشالا زندگیِ بعدی.

وقتی از چشم یکی بیفتی،
دیگه چه یک وجب چه صد وجب.

از لاس‌های بی‌دلیل، کراش‌های بی‌معنی، نود ناشناس و روابط ندیده و نشناخته‌ی صرفاً مجازی، خوشم نمی‌آد. من یه پیر سگم که در آستانه سی سالگی دیگه عمر عاطفی برام نمونده بخوام پای مجازی تلفش کنم. ترجیح میدم تنها بمونم تا از روی لجبازی یا نیاز، خودم و بقیه رو به دردسر بندازم.

یه بار از یه بزرگتر شنیدم جهان‌بینی آدم‌ها تقریباً هر ده سال یه بار زیر و رو می‌شه. الان که نگاه می‌کنم می‌بینم برای من دوبار شده تا حالا و به نظر می‌رسه تخس و غد و شکسته، دارم می‌رم سمت سومیش.

فکر کنم دیگه زیادی دارم شخصی می‌نویسم این‌جا. خودم هم نمی‌دونم چرا. نظم می‌ده بهم انگار. ولی خب همینم بسه دیگه. خودافِس فعلا.

بنظرم کلمه قدیمی شده. باید راه جدیدی برای ارتباط برقرار کردن پیدا کنم. مثلا برم رو تیر چراغ برق بشینم سوت بزنم!