توی خواب، همه‌چی رو بهم گفتی. به پشت خوابیدم رو سطح آب اقیانوس زیر نور مهتاب و جوری از غم قهقهه‌ زدم که مطمئنم صدام تا خواب بقیه‌ی آدم‌ها هم رفته.

دیگه داره حالم به هم میخوره از بیدارشدن با این غربت و سوگ و تهوع. باید زودتر تموم شه این فصل از زندگیم. از اون تموم شدن‌هایی که بعداً مثل متیو پری توی اتوبیوگرافیم بنویسم تمامش رو مست و های بودم و چیزی ازش یادم نیست. نه من نمی‌خوام یادم بمونه این قبر غربت رو!

تو هر سرفه، ریه‌م فحش ناموس می‌ده!

خیلی‌خب، بریم قوی‌تر شیم.

تراپیستِ خوب و باهوش، خطرناکه. هرجوری بخوای گولش بزنی ترفندت رو بلده و دستت رو می‌خونه و می‌زنه تو صورتت.

خونه یا اتاقت نمای بیرونیِ روحیات درونیته.
مرتبش کن!

عید من روزی که صادق نگه «پرندهِ حیوان» !

جیگر هم ناراحت می‌شد وقتی بهش می‌گفتن خر.

یه جوری شکستی که اولیات هم بیان مدرسه فایده نداره. فقط اخراج.

من آدم مذهبی‌ای بودم ولی بعد دبیر ادبیاتمون گفت «نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت... به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد.» در مورد حضرت محمده و تمام باورهام‌ فروپاشید.
غمزه چیه مرد، تو پیامبر یه امت بودی!

من سـَــعـــگ می‌شم می‌رم توو چشمات!

هِق!

من و میثم مکالمه‌ای نداریم. ساقی موسیقیمه. یهو میاد به موقع و بی‌مقدمه و ناب، بدون هیچ حرفی می‌چپونه توی مشتم و می‌ره. خواستم از پشت این تریبون هم ازش تشکر کنم.

جزء من داره کُل‌ـم رو می‌گاد.

آدمی که بیناییش رو از دست داده لامسه‌ش رو تقویت می‌کنه. می‌فهمی؟

گاهی یادم می‌ره تراپیست پول می‌گیره و شغلش اینه سراپا گوش باشه و همدلی کنه. خیلی خوشحالم که دکتر هم‌جنس انتخاب کردم. اونقدر تنهام که اگه زن بود یا گی بودم قطعا عاشقش می‌شدم.

اکسیژن کم آوردم و آب‌شش‌هام تیر می‌کشه.

غریبه نیست برات؟

غریبه‌ن همه برام. یکی منو ببره بخش گمشدگان حرم لطفاً.

یه درخت بکار توو شش‌هات، تا هم ازش اکسیژن بگیری و هم بهش تکیه بدی..!

خوشم اومد.