مرسی دل.
اره بعد مدت‌ها موزیکش باعث شد مغزم بزاد!

ماه وا شد؟ تازه می‌خواستم گرفتگیش رو ببینم ای بابا.

ماه رو کی داده کی گرفته دوات جون؟! دوربینِ جلوی گوشیت رو وا کن.

باید پاول دورُف خودش بیاد بزنه سرِ شونت، اینجا رو نشونت بده و بگه هی! ما دیگه از توانمون خارجه، یکم دیگه مونده این خودش رو از دلتنگی خفه کنه. برو پیشش.

چه ساده و بی‌رحمانه میگین دیگه آدم قبلی نیستین. هیچکس نیست. منم نیستم. ولی ته دلم می‌دونم هنوز میتونم همونقدر دل بدم و لبخند بزنم و خوش باشم، فقط یکم درد کشیدم و مو سفید کردم و قوی شدم همین.

اونقدر تکرار می‌شه تا درست رو بگیری.

خوشحالم چون گربه‌م اون‌قدر چاق شده که می‌شه‌ تو بغلش گم شد.

همکار سابقم رو که از رزومه اخلاقیش باخبرم توی اکسپلور دیدم و چقدر از تو نجاست من بدم می‌آید.

هیچ سری اون‌قدرها شلوغ نیست.
بقیه‌ش رو هم که بلدید.

تو اگه نیمه‌ی من بودی اصلا گم نمی‌شدی.

آروم باش عزیز من.
آروم باش.

باید خودم رو مرتب کنم. ذهنم رو جارو بکشم. ریه‌هام رو بندازم توی وایتکس. قلبم رو بشورم و پهن کنم جلوی آفتاب. هدف رو گردگیری کنم. خاطرات رو بریزم توی کیسه‌ی زباله و بذارم دم در و برگردم و از تو... از نو... از نو... از نو شروع کنم.

امروز عطرم یکی از دخترهای گروه رو یاد اکسش انداخت و زد زیر گریه. کاش آدم‌ها عطر و ادکلن منحصربه‌فرد داشتن.

کمی آهسته‌تر ای مرد، کمی آهسته‌تر خر شو.

وقتی متوجه نباشی داری چه بلایی سر خودت و بقیه میاری، کائنات جلوت آینه می‌ذاره. حالا خوب نگاه کن!

اینا همه‌ش تاثیر همون بیت تاکسیک اگر با من نبودش هیچ میلی، چرا مغز مرا سایید لیلی؟ئه. بچه‌های روانشناسی علاقه‌مند به ادبیات (یا حتی برعکس) اگه پایان‌نامه‌شون رو روی وضعیت روح وروان شعرای رمانتیک کار کنن از مازوخیسم بگیر تا سندرم استکهلم جای مانور دارن.

چی بودم،
چی‌ شدم.

امروز صبح مطمئن بودم Mi Bandم رو توی کوه‌ گم کردم. امشب اس‌ام‌اس اومد برام و صدای ویبره‌ی بند از یه جایی همین دوروبر بلند شد. به لطف find band روی Zepp life از زیر فرش! پیداش کردم. این اتفاق خنده‌های شیطانی امروز سامر رو هم توجیه می‌کرد. در حال حاضر واقعاً عاشق تکنولوژی‌ام و از گربه‌م به شدت شاکی‌ام.