به کانتکت‌هام نگاه می‌کنم و دلم میخواد امشب یه تماس تلفنی اشتباه بگیرم. آدم اشتباه رو دعوت کنم. با اشتباه شب رو صبح کنم. برای اشتباه صبحونه درست کنم‌. با اشتباه فیلم ببینم. برای اشتباه آشپزی کنم. با اشتباه بزنم بیرون و بشینیم جلوی آدم‌های شنبه و بگیم اشتباهی نکردیم و بعد دیگه همو نبینیم.

تو کل این سه سال، خونه‌ با تعجب نگاهم می‌کرد و می‌گفت احمقی؟ من خالی‌ام ها! احمق هستم، بله.

اول می‌خواستم این چالش‌رو بسپرم به سپهر و همون‌هایی که قلمشون بوسیدنیه و عشق می‌کنی از خوندنشون ولی وقتی موزیک‌رو گوش کردم نتونستم.
آخرشم می‌خوام از سحر تشکر کنم که یه کاری کرد سپهر بعد از مدت‌ها یکم طولانی‌تر برامون بنویسه.

مرسی دل.
اره بعد مدت‌ها موزیکش باعث شد مغزم بزاد!

ماه وا شد؟ تازه می‌خواستم گرفتگیش رو ببینم ای بابا.

ماه رو کی داده کی گرفته دوات جون؟! دوربینِ جلوی گوشیت رو وا کن.

باید پاول دورُف خودش بیاد بزنه سرِ شونت، اینجا رو نشونت بده و بگه هی! ما دیگه از توانمون خارجه، یکم دیگه مونده این خودش رو از دلتنگی خفه کنه. برو پیشش.

چه ساده و بی‌رحمانه میگین دیگه آدم قبلی نیستین. هیچکس نیست. منم نیستم. ولی ته دلم می‌دونم هنوز میتونم همونقدر دل بدم و لبخند بزنم و خوش باشم، فقط یکم درد کشیدم و مو سفید کردم و قوی شدم همین.

اونقدر تکرار می‌شه تا درست رو بگیری.

خوشحالم چون گربه‌م اون‌قدر چاق شده که می‌شه‌ تو بغلش گم شد.

همکار سابقم رو که از رزومه اخلاقیش باخبرم توی اکسپلور دیدم و چقدر از تو نجاست من بدم می‌آید.

هیچ سری اون‌قدرها شلوغ نیست.
بقیه‌ش رو هم که بلدید.

تو اگه نیمه‌ی من بودی اصلا گم نمی‌شدی.

آروم باش عزیز من.
آروم باش.

باید خودم رو مرتب کنم. ذهنم رو جارو بکشم. ریه‌هام رو بندازم توی وایتکس. قلبم رو بشورم و پهن کنم جلوی آفتاب. هدف رو گردگیری کنم. خاطرات رو بریزم توی کیسه‌ی زباله و بذارم دم در و برگردم و از تو... از نو... از نو... از نو شروع کنم.

امروز عطرم یکی از دخترهای گروه رو یاد اکسش انداخت و زد زیر گریه. کاش آدم‌ها عطر و ادکلن منحصربه‌فرد داشتن.

کمی آهسته‌تر ای مرد، کمی آهسته‌تر خر شو.

وقتی متوجه نباشی داری چه بلایی سر خودت و بقیه میاری، کائنات جلوت آینه می‌ذاره. حالا خوب نگاه کن!