نازی. مثل پس کله‌ی بچه‌گربه.

فکر نکنم کسی قد تد لسو درکم کنه این روزا.

"Come on, man."

نمی‌دونم چرا سنتور از بچگی برام مقدس بوده. انگار یه قانون هست که می‌گه نباید یاد بگیرمش هیچوقت و فقط اجازه دارم نوازنده‌ش رو ببینم و ساز رو بشنوم.

لذت‌بخشی، مثل جکوزی.

ممکن نیستی، semiممکن باش حداقل.

نیومدی هنوز، مثل زامبی‌‌ها.

ترسناک نبود که گفتم هنوز؟
زامبی‌ می‌شیم یه روز، می‌دونیم.

مشهد شده دهکده‌ی باران، ناگاتوترینم.

چایی و بارون صبح و...
مره لوچان نزن دیگه!

دوست دارم قربون‌صدقه‌ت برم،
ولی عین ماهی لیزی.

اس‌ام‌اس ارسالی:
یه دِیقه آبی شو، کارت دارم!

اون روزی می‌فهمی یه شهر رو تموم کردی که عابرهای پیاده‌ش رو هم دوباره‌ و چندباره می‌بینی.

گوگل کردم و دیدم کسی که اسمت رو صدا نمی‌زنه ناخودآگاه از نزدیک‌شدن به تو می‌ترسه. حتی اگه عزیزترین آدم زندگیت باشه.
غم‌انگیزه ولی واقعیت داره.

همه‌ی آدم‌‌ها یه لحظه‌هایی، هرچند کوتاه، معصومن و بغل‌کردنی. دقیقاً همون لحظه‌‌هایی که دارن دروغ می‌شنون و باورش می‌کنن.

وقتی هی ناامیدم می‌کنی، یه روز که گرگ واقعی زد به گله‌ت دیگه صدات رو نمی‌شنوم.

از معطل بودن و معطل شدن و معطل گذاشتن بدم میاد.

اون‌قدر به موقع رسیدن سر قرار برام مهمه که اگه حس کنم دیر رسیدن طرف مقابلم یه الگوی تکراریه ناخودآگاه بخشی از اعتبارش رو پیشم از دست می‌ده.

حتی شنیدن اسمت درد داره.

زمان هم نمی‌تونه حلش کنه، اگه خودت باهاش همکاری نکنی.

توی دوره‌ی جالبی از زندگیم گیر کردم. می‌خوام بگذره و باید بگذره ولی این‌بار من کسی‌ام که باید زمان رو هل بدم انگار.