خوشم میاد درد روانی رو عمداً فیزیکیش کنم. تحملش رو ساده‌تر می‌کنه.

این آسمون جای صدتای من بغض کرد و نعره زد و بارید. دمش گرم. داشتم خفه می‌شدم.

I'm hooked on پلی‌لیست - دورِ آتیش on Castbox. Check out this episode! https://castbox.fm/vb/593113380

گوش کنید با من.
چایی هم گذاشتم.

برادرم یکی از پست‌های دزدی شده از دوات رو برام فرستاده میگه این چه خوب نوشته و چقدر حرف دله. بهش بگم آقای دکتر من خودم همون دلقکم؟ یا زوده؟

«همون لحظه ابری، رخ ماهو آشفت.
به خود گفتم ای وای!
مبادا دروغ گفت...»

بودی هم آشپزی نمی‌کردم!
تازه آشپزخونه رو برق انداختم.

نازی. مثل پس کله‌ی بچه‌گربه.

فکر نکنم کسی قد تد لسو درکم کنه این روزا.

"Come on, man."

نمی‌دونم چرا سنتور از بچگی برام مقدس بوده. انگار یه قانون هست که می‌گه نباید یاد بگیرمش هیچوقت و فقط اجازه دارم نوازنده‌ش رو ببینم و ساز رو بشنوم.

لذت‌بخشی، مثل جکوزی.

ممکن نیستی، semiممکن باش حداقل.

نیومدی هنوز، مثل زامبی‌‌ها.

ترسناک نبود که گفتم هنوز؟
زامبی‌ می‌شیم یه روز، می‌دونیم.

مشهد شده دهکده‌ی باران، ناگاتوترینم.

چایی و بارون صبح و...
مره لوچان نزن دیگه!

دوست دارم قربون‌صدقه‌ت برم،
ولی عین ماهی لیزی.

اس‌ام‌اس ارسالی:
یه دِیقه آبی شو، کارت دارم!

اون روزی می‌فهمی یه شهر رو تموم کردی که عابرهای پیاده‌ش رو هم دوباره‌ و چندباره می‌بینی.

گوگل کردم و دیدم کسی که اسمت رو صدا نمی‌زنه ناخودآگاه از نزدیک‌شدن به تو می‌ترسه. حتی اگه عزیزترین آدم زندگیت باشه.
غم‌انگیزه ولی واقعیت داره.