دلم می‌خواد به شهر بگم سرها بالا، رنگین‌کمون رو نیگا؟ ولی خب کی به آسمون نگاه می‌کنه؟

مناسب حال و مناسب هوا.

عشق سنگ بیاره پول کاغذه.
عشق کاغذ بیاره پول قیچیه.
عشق قیچی بیاره پول سنگه.
می‌گی نه؟
بیا این چهاردست پیرهن بیشتر،
پاره که کردی حرف می‌زنیم.

هه. یه جمله‌هایی رو هرگز فکرشم نمی‌کردم بگم. عجب روزگار جالبیه.

من ضعیف نیستم. من فقط دلم اشک ریختن می‌خواد. شبیه به کسیم که مشت بزرگی بهش خورده و قسمتی از وجودش زمین ریخته و اون درحال جمع‌آوری خودشه. کامل که بشم از قبل هم قوی‌ترم.

جالبه داره زیاد می‌شه تعداد شب‌های اینجا چیکار می‌کنم و اینا کی‌ان؟

سوءتفاهم اجتناب‌ناپذیره توی ارتباط با آدم‌ها.

از خودم انتظار ندارم نیازهام در این حد باشن. نه.

هی خالی‌تر می‌شم فقط.

هی داره بازتر می‌شه چشم‌هام.

امشب توی چشم‌های مستِ آینه بلوغ دیدم و فروغ نه.

ولی شروین راست می‌گفت خوبِ من،
زندگی اصلا یه جای دیگه‌ست!

تا یه جایی تو راه رو آسفالت می‌کنی و از یه جایی به بعد، راه تو رو.

نمی‌دونم به ما از بچگی یاد دادن الکل خوبه برای زخم.

غروب امروز به آسمون میومد،
لباس نارنجی خریدم.

دیشب یه دختر متولد ۷۳ رو دیدم که بهترین شغل دنیا رو به تعریف گروه کیوسک* داشت و در آغوش دوست‌پسر سانتافه‌سوارش قلیون می‌کشید و طوری نگاهم می‌کرد انگار از اینکه مترجمم، ولی زنده‌م و روی همین زمین راه می‌رم تعجب کرده.

* داشتنِ دَدیِ پولدار.

تمام عمر تلاش کردم شبیه بابام نشم.
حالا می‌فهمم بابا زمانی شبیه من بوده.

من سخت راجع‌بهش حرف زدم.
اون به راحتی انجامش داد.

بزرگترین اشتباه آکادمیکم‌ این نبود که پذیرفتم شاعر پیشنهادی خودم رو در چارچوب فلسفی پیشنهادی دکتر بررسی کنم. بزرگترین اشتباه آکادمیک من انتخاب این دکتر خسته و سوگوار به عنوان استاد راهنمام بود.

چیزی به اسم آرمان وجود نداره دیگه.
هجو مونده و دروغ‌ مونده و بُت‌‌سازی.