همین الان یا من یادم بره چیزهایی رو که یادم مونده،
یا تو یادت بیاد چیزهایی که یادت رفته.
بی‌حساب شیم.

ایکیگای من قهوه‌ی صبح‌‌مه.

کلاس دوم که بودم فکرش رو نمی‌کردم بیست سال دیگه خودم شیش صبح برای خودم ساندویچ مرغ درست می‌کنم و می‌ذارم توی کوله‌م.

نگفتمت برو آن‌جا که آشنات منم؟
الان کردن تو پاچه‌ت، خوب شد؟!

باید زلزله‌ی چند شب پیش مشهد رو بیارم بنشونم جلوی ترک‌های این کاغذدیواری‌ها و بگم:
حالا ازش عذر خواهی کن!
دوباره درست شد؟
متوجه می‌شی؟

اون اسمش امریکن دریمه.
اینجا دریم‌کچر می‌بافن.

از آهنگ‌های لانا متنفرم.

صدای جادویی این زن من رو پرت می‌کنه به شیش سال پیش. انگار به حد کافی دور نیستم از حال.

نوشیدنی آیریش را هورت میکشد.

به راننده اتوبوس گفتم: من‌کارتم رو جا گذاشتم، نقد هم همرام نیست. بیام بالا؟
گفت: چه خوب! تا حالا کجا بودی؟ بیا بالا. :))

هوای مشهد یجوریه که هرکی کنار هرکی راه می‌ره دستش رو بگیره به نظرم.

تو خیابون دنبال کسایی می‌گردم که نمی‌خوام پیداشون کنم.

دلم می‌خواد به شهر بگم سرها بالا، رنگین‌کمون رو نیگا؟ ولی خب کی به آسمون نگاه می‌کنه؟

مناسب حال و مناسب هوا.

عشق سنگ بیاره پول کاغذه.
عشق کاغذ بیاره پول قیچیه.
عشق قیچی بیاره پول سنگه.
می‌گی نه؟
بیا این چهاردست پیرهن بیشتر،
پاره که کردی حرف می‌زنیم.

هه. یه جمله‌هایی رو هرگز فکرشم نمی‌کردم بگم. عجب روزگار جالبیه.

من ضعیف نیستم. من فقط دلم اشک ریختن می‌خواد. شبیه به کسیم که مشت بزرگی بهش خورده و قسمتی از وجودش زمین ریخته و اون درحال جمع‌آوری خودشه. کامل که بشم از قبل هم قوی‌ترم.

جالبه داره زیاد می‌شه تعداد شب‌های اینجا چیکار می‌کنم و اینا کی‌ان؟

سوءتفاهم اجتناب‌ناپذیره توی ارتباط با آدم‌ها.

از خودم انتظار ندارم نیازهام در این حد باشن. نه.

هی خالی‌تر می‌شم فقط.