سامر، این‌ها فکر می‌کنن من روزها مغزم روشنه.

بیاین فوتبال با توپ دوجلدی.
بنی‌آدم اعضای یکدیگر، من تنها.

حرف‌هام رو هم می‌برم، هم می‌خورم.

مسافری، ریشه نکُن.
چادر هم می‌زنی اونور بزن، این‌جا ممنوعه.

آخراشه. همه‌چی آخراشه. دو سه تا اپیزود بیشتر نمونده تا بدونِ آشنایی با مادر، خونه تخلیه شه و به پایان برسه فصل دهمِ دوستان.

همین الان یا من یادم بره چیزهایی رو که یادم مونده،
یا تو یادت بیاد چیزهایی که یادت رفته.
بی‌حساب شیم.

ایکیگای من قهوه‌ی صبح‌‌مه.

کلاس دوم که بودم فکرش رو نمی‌کردم بیست سال دیگه خودم شیش صبح برای خودم ساندویچ مرغ درست می‌کنم و می‌ذارم توی کوله‌م.

نگفتمت برو آن‌جا که آشنات منم؟
الان کردن تو پاچه‌ت، خوب شد؟!

باید زلزله‌ی چند شب پیش مشهد رو بیارم بنشونم جلوی ترک‌های این کاغذدیواری‌ها و بگم:
حالا ازش عذر خواهی کن!
دوباره درست شد؟
متوجه می‌شی؟

اون اسمش امریکن دریمه.
اینجا دریم‌کچر می‌بافن.

از آهنگ‌های لانا متنفرم.

صدای جادویی این زن من رو پرت می‌کنه به شیش سال پیش. انگار به حد کافی دور نیستم از حال.

نوشیدنی آیریش را هورت میکشد.

به راننده اتوبوس گفتم: من‌کارتم رو جا گذاشتم، نقد هم همرام نیست. بیام بالا؟
گفت: چه خوب! تا حالا کجا بودی؟ بیا بالا. :))

هوای مشهد یجوریه که هرکی کنار هرکی راه می‌ره دستش رو بگیره به نظرم.

تو خیابون دنبال کسایی می‌گردم که نمی‌خوام پیداشون کنم.

دلم می‌خواد به شهر بگم سرها بالا، رنگین‌کمون رو نیگا؟ ولی خب کی به آسمون نگاه می‌کنه؟

مناسب حال و مناسب هوا.

عشق سنگ بیاره پول کاغذه.
عشق کاغذ بیاره پول قیچیه.
عشق قیچی بیاره پول سنگه.
می‌گی نه؟
بیا این چهاردست پیرهن بیشتر،
پاره که کردی حرف می‌زنیم.

هه. یه جمله‌هایی رو هرگز فکرشم نمی‌کردم بگم. عجب روزگار جالبیه.