«سرطان» رو از گوگل بگیری کل موتورش کرش می‌کنه.

عزیزم، چشم بذار؛ فعلاً هم بازشون نکن. تا هر جا بلدی بشمار، تا من اول خودمو پیدا کنم.

صدای جیغ واقعا رو مخمه.
چه از خشم باشه، چه از ترس، چه از خوشحالی، چه مال بچه، چه زن، چه مرد، جیغ می‌شنوم در لحظه متنفر می‌شم از دنیا.
دلیلشم خیلی خوب می‌‌دونم.

بعضی والدین توی تربیت فرزندان خودشون کارشکنی می‌کنن ولی.

نفرت چرا تا انیمه هست؟

ترس، سَرده!

دنیا هفت هشت میلیاردی آدم داره که تو سر هرکدومشون به زبون‌های مختلف هفت هشت میلیارد قضاوت و سرزنش و تحسین و تمجید و فکر و ایده و نظر و رفاقت و حسادت و هیت و لایک و فحش و عشق هست که همه رو می‌گن و می‌رن.
می‌گن و می‌رن.
ببین، می‌رن!
صبر نمی‌کنن تو توضیح بدی سوءتفاهم شده، توضیح بدی آدم خوبی هستی، بگی براشون صلح می‌خوای، آرامش می‌خوای، بگی نور انسانیت تک‌تکشون رو پشت همه‌ی این خستگی‌هاشون که دارن اینطوری نشونش می‌دن دوست داری. یا حتی برعکس، بگی آدم خوبی نیستی، بگی اشتباهی بزرگت کردن، بگی تو هم گاهی سوتی می‌دی، بگی خیلی چیزا هست که بابتش پشیمونی و میخوای جبران شه.
آدما میان، می‌گن، و می‌رن.
چون خیلی درد داره آدم بودن و هر انسانی که ما می‌بینیم چه توی دنیای واقعی و چه توی دنیای مجازی عزیزها از دست داده، درد کشیده، حالش بده، به قولی توی کلی میدون جنگ داره می‌جنگه که ما خبر نداریم.

پس رفقا نفرستین انقدر هیت دادن بقیه رو به من برام. من این آدما رو ندیده و نشناخته دوست دارم. فدای سرشون بابا. بذارین بگن اگه با همین قضاوت‌ها آروم می‌شه زخم‌هایی که جای دیگه‌ای خوردن. جنس زخم‌هاشون رو شاید من نتونم در حد یه خراش تحمل کنم ولی اونا قوی بودن و ادامه دادن و با طنز قشنگش کردن.

دمتون گرم و دمشون گرم.

دلم خواست سپهر را بغل کنم فشار بدهم و جهت دلگرمی دادن کانش را هم بمالم.

ندیدم هیچ سریالی حمله‌ی عصبی رو بهتر از تد لسو نشون بده.

اینایی که میگن اونی رو انتخاب کن که دوستت داره نه اونی رو که دوستش داری، به این فکر کردن که نفر اول هم حق داره دوست داشته بشه طبیعتاً؟

کاش لااقل از دیده برود هر آنکه از دل برفت.

دوتا سیزن از Schitt's Creek رو دیدم و هنوز نخندیدم‌. ولی خوبه که هست. کلا تو دوره‌هایی از زندگی همیشه باید یه سریال تموم‌شده باشه که بشه باهاش گذروند.

وقتی به کوه ظرف‌ها و لباس‌ها و پروژه‌ها فکر می‌کنم می‌بینم اصلا آماده‌ی شروع کردن امروز نیستم.

It's all about Letting Go.

واقعاً هرچی بیشتر بهش فکر می‌کنی احمقانه‌تر به نظر میاد که کافه‌ها و رستوران‌های یک کشور به مدت یک ماه از صبح تا شب تعطیلن و آدم‌ها حق ندارن توی ملاعام غذا بخورن چون یه درصدی از هم‌وطن‌ها یه اعتقاد مذهبی شخصی دارن.

سوالی که همیشه به عنوان یه بچه مذهبی از خونواده‌م می‌پرسیدم این بود که اگه ماه رمضون واسه‌ی اینه که ما گرسنه‌ها رو درک کنیم، منطقی‌تر نبود اگه به مسلمان واجب می‌شد وعده‌های غذاییش رو توی این ماه با یه فقیر شریک شه؟ تا اینکه بگه خب‌ تو نمیخوری پس منم نمی‌خورم؟ بعد سفره‌ی افطارش جوری رنگارنگ باشه که شاید اون آدم گرسنه ماهی یه بار هم نتونه هزینه‌اش رو بده؟

بعد همون گرسنه‌هایی که گفته شده باید حالشون درک شه هم اگر مسلمان باشن و سالم، روزه بهشون واجبه؟

وقتی ملت از بُردگیمی که معرفی می‌کنم خوششون میاد یه جوری خوشحال میشم انگار من طراحم!

هوا یه جوریه انگار چیبی توتورو قایم شده لای بوته‌ها.

برد و باختی وجود نداره.
وقتی اصلا تو زندگیم بازی نیستی.