انگار فعل «نوشیدن»ـم.
هستم و خیلی مهمه که باشم.
ولی به زبونت نمیام مبادا مسخره‌ت کنن.

دلم می‌گیره از چیزهایی که یادمه.

امروز شیش‌تا دختروپسر کنار هم راه می‌رفتن‌ و عرض پیاده‌رو رو گرفته بودن. به زور رد شم از کنارشون. چرخیدم و با لبخند گفتم «بچه‌ها عرضی راه نرین دیگه، زیادین.»
خندیدن همه و تایید کردن، جز یه پسر که درجا جواب داد «همینه که هست!»
نشنیده گرفتم و خنده‌هاشون برام کافی بود. ولی توی یه دنیای موازی از دخترها میپرسم «این شازده دوس‌پسر کدومتونه؟ مراقب خودت باش. خیلی کار داره تا مرد شه!»

چی میارن تو بچگی به سرمون که برده‌ی واکنشِ برنده می‌شیم به جای پاسخ آگاهانه؟ چرا باید انقدر طول بکشه و درس و کتاب و تحصیل و تجربه لازم باشه تا یاد بگیریم زندگی اجتماعی رو؟ والدین چیه وظیفه‌شون پس؟

نیاز من به تو،
نیاز موراکامی به نوبل ادبیات.

ترس انواع مختلف داره. اینکه من بترسم ایدز بگیرم یه نوع ترسه، اینکه من بترسم به تو بگم ایدز دارم یه نوع دیگه از ترس.
اولیش منطقیه،
دومیش یعنی تو ریدی توی امنیت.

هیچی به اندازه‌ی احترام و امنیت جذاب نیست توی آدم‌ها برام.

تو که دوست‌دخترم نمی‌شی،
لااقل بذار من دوست‌پسرت باشم!

نترس کسخل. توهمته. بکَن بنداز دور. نترس.

«سرطان» رو از گوگل بگیری کل موتورش کرش می‌کنه.

عزیزم، چشم بذار؛ فعلاً هم بازشون نکن. تا هر جا بلدی بشمار، تا من اول خودمو پیدا کنم.

صدای جیغ واقعا رو مخمه.
چه از خشم باشه، چه از ترس، چه از خوشحالی، چه مال بچه، چه زن، چه مرد، جیغ می‌شنوم در لحظه متنفر می‌شم از دنیا.
دلیلشم خیلی خوب می‌‌دونم.

بعضی والدین توی تربیت فرزندان خودشون کارشکنی می‌کنن ولی.

نفرت چرا تا انیمه هست؟

ترس، سَرده!

دنیا هفت هشت میلیاردی آدم داره که تو سر هرکدومشون به زبون‌های مختلف هفت هشت میلیارد قضاوت و سرزنش و تحسین و تمجید و فکر و ایده و نظر و رفاقت و حسادت و هیت و لایک و فحش و عشق هست که همه رو می‌گن و می‌رن.
می‌گن و می‌رن.
ببین، می‌رن!
صبر نمی‌کنن تو توضیح بدی سوءتفاهم شده، توضیح بدی آدم خوبی هستی، بگی براشون صلح می‌خوای، آرامش می‌خوای، بگی نور انسانیت تک‌تکشون رو پشت همه‌ی این خستگی‌هاشون که دارن اینطوری نشونش می‌دن دوست داری. یا حتی برعکس، بگی آدم خوبی نیستی، بگی اشتباهی بزرگت کردن، بگی تو هم گاهی سوتی می‌دی، بگی خیلی چیزا هست که بابتش پشیمونی و میخوای جبران شه.
آدما میان، می‌گن، و می‌رن.
چون خیلی درد داره آدم بودن و هر انسانی که ما می‌بینیم چه توی دنیای واقعی و چه توی دنیای مجازی عزیزها از دست داده، درد کشیده، حالش بده، به قولی توی کلی میدون جنگ داره می‌جنگه که ما خبر نداریم.

پس رفقا نفرستین انقدر هیت دادن بقیه رو به من برام. من این آدما رو ندیده و نشناخته دوست دارم. فدای سرشون بابا. بذارین بگن اگه با همین قضاوت‌ها آروم می‌شه زخم‌هایی که جای دیگه‌ای خوردن. جنس زخم‌هاشون رو شاید من نتونم در حد یه خراش تحمل کنم ولی اونا قوی بودن و ادامه دادن و با طنز قشنگش کردن.

دمتون گرم و دمشون گرم.

دلم خواست سپهر را بغل کنم فشار بدهم و جهت دلگرمی دادن کانش را هم بمالم.

ندیدم هیچ سریالی حمله‌ی عصبی رو بهتر از تد لسو نشون بده.

اینایی که میگن اونی رو انتخاب کن که دوستت داره نه اونی رو که دوستش داری، به این فکر کردن که نفر اول هم حق داره دوست داشته بشه طبیعتاً؟

کاش لااقل از دیده برود هر آنکه از دل برفت.