برمیام از پس چیزی که کراشت توی پیشش مونده.

به یه آرزوهایی هم نمی‌رسیم چون تصمیم می‌گیریم از کنارشون رد شیم.

نمی‌خوابم چون دارم علائم اینسومنیا رو گوگل می‌کنم یا چون دارم علائم اینسومنیا رو گوگل می‌کنم نمی‌خوابم؟

یه دردهایی اونقدر سیاهن که حتی توی تاریکی مطلق هم به چشم میان.

هنوز خوابم میومد ولی گربه‌م پنجه‌ش رو کرد توی چشمم.

خیلی جالبه که در نهایت احساساتت به تخم کسی نیست. آدم نیستیم همه مگه؟ چه خبره تو دنیا؟

حالا دیگه تنها حسی که دارم خشمه.

راستش من کتاب «هاشمی رفسنجانی در بوته‌ی نقد» رو هیچوقت نخوندم. من اصلا تخمم هم نیست اگه خدابیامرز رو روی درخت نقد می‌نشوندن. من این کتاب رو خریدم تا توجه تو رو جلب کنم و چت رو باهات کش بدم و یه روزی ببوسمت.
بعدها فهمیدم برای تو هم مهم نبود اگه یه جنگل نقد سبز کنن واسه‌ اکبر.

خب، اگه با پست بالا توجهتون رو جلب کردم، حالا دست‌به‌سینه و مودب بشینین و پست‌های پایین رو بخونین:

انگار لاس لازمه‌ی شروع ارتباط عاطفیه.
جذابیت ماجرا اونجاست که هردو طرف می‌دونن ماهیت کاری که دارن می‌کنن لاسیدنه، ولی به روی خودشون نمیارن وقت حرف زدن در مورد اکبر هاشمی رفسنجانی! توی دلشون پروانه‌ها طوفان می‌کنن. این فرآیند برای منم هیجان‌انگیز و لذتبخش بوده همیشه و هیچ‌جوره نفی‌ش نمی‌کنم.
این از این.

خیلی نوشتم ولی پاک کردم. اعصاب نمی‌ذارن واسه آدم. بذارین یکم آب بخورم و دور میدون نبرد قدم بزنم و کظم غیظ کنم و غذای سامر رو درست کنم، میام می‌گم بقیه‌اش رو.

خب، کظم غیظ کردم و دیدم بی‌خیال. گفتن نداره. ولی همین یه مورد رو داشته باشین عزیزان که لاس اگر می‌زنید، شناس و مرغوب بزنید و در صورتی این کار رو بکنید که ببینید طرف مقابل هم مایله انگار که ساعت چهار صبح باهاتون در مورد هاشمی رفسنجانی و ناایمنی اهل قلم صحبت کنه. اگه ناشناسید، اگه لاستون در حد یه جمله «روت کراشم»ئه یا اگه می‌بینید هم شناسید هم سخن‌ور، اما مخاطبتون جایی که شما ایستادید واینستاده، وقتتون رو تلف نکنید.

ما عاشق می‌شدیم این شد عاقبت کارمون.
وای به حال نسل شما که فقط کراش می‌زنین.

باید بیشتر از این‌ها حواسم به خود تنهام باشه.

امروز بزرگداشت عطاره و‌ از یه هفته‌ی پیش دلم میخواست نیشابور باشم امشب رو. ولی خب.

از همه‌چیزِ زندگیم خسته‌م این روزا.
حتی از مسیر پایانه‌ی پارک ملت تا مترو.

سیستم‌هایی که دسک‌تاپشون شلوغه توی همون نگاه اول سردردم‌ می‌کنن. سیستم خودم همیشه از این‌طرف بوم می‌افته.

پای برنامه‌ریزی بمونی یه جوریه انگار به تو ۳۰ ساعت زمان دادن در روز، به بقیه ۲۴ ساعت. به شرطی که بمونی واقعاً.

و اینکه باید بپذیریم یه کارهایی باید انجام شه. چه حس‌وحال داشته باشی چه نه. چه پریود باشی چه لش. چه دلتنگ باشی چه خسته. انگیزشی زرد نیست این پیام. صرفا یادآوری این حقیقت تلخه که آقا همینه که هست.
بمیری هم این کار باید توسط تو انجام شه.

حالا ببین اگه مجازی رو پاک کنی چی میشه!!

بعد فکر کن دراما و دوردور با رفقا رو هم قطع کنی!!

یکیم باشه برات چای و قهوه بیاره. اوووف!