دروغ‌هات قشنگن، مرسی عزیزم.

کاش یه سری خاطرات خوب، کلا یادم بره.

توی دوره‌ای از زندگیم قرار گرفتم که روی هیچکس نمی‌تونم حساب کنم.

«پی یه صدام که بگیرمش در آغوشم.»

گاهی لازم نیست هر روز برنامه‌ریزی کنی. یه بار برنامه‌ریزی لازمه و یه هفته روتین‌سازی، کافی.

تو روابط دوستی و عاطفی، درست یا غلط، همیشه این امتیاز پایین‌تره که اجرا میشه.
مثال)
تو عاشقشی،
اون با تو دوسته
=» شما باهم دوستین.

یه «گمشو بابا»ی خاصی توی ناخودآگاهم هست که نه وارد خودآگاه می‌شه نه می‌دونم مخاطبش کیه. فقط هست.

یه بِچ پولدار بهتر از یه عاشق بی‌پوله.

بچ پولدار نمی‌خوام.
ولی به این باور رسیدم که خیلی از آدما بچ پولدار می‌خوان.

من از آدمی که با دیدن زوج‌ها حسرت می‌خورد، تبدیل شدم به آدمی که با دیدن زوج‌ها کیف می‌کرد و حالا دارم از این آدم تبدیل می‌شم به آدمی که وقتی زوج‌ها رو می‌بینه فکر می‌کنه دارن وقتشون رو تلف می‌کنن.
حوصله‌ی مرگ و زندگی رو ندارم.
کاش مادرم سقطم می‌کرد.

آها. یه تیکه دیگه‌ش هم پیدا شد امشب.

دیدین قیافه‌ی این آدم‌هایی رو که با چشم‌های خندون آماده‌‌ن قهقهه بزنن، اونم وقتی هنوز جوک رفیقشون کامل نشده؟
به محض اینکه امیرلطیفی یه پیام ازم فوروارد می‌کنه با همون قیافه بست می‌شینم تو کانال منتظر کان‌شرش. :))

خبر خوب امروز تایید ساخت سریال هفت فصلی هری پاتر بود. فقط ای کاش HBO کلاس‌های خصوصی! دامبلدور رو نشونمون نده. به خدا نمی‌تونم. از من برنمیاد. هری‌پاتر رو نه. لطفاً.

به نکته‌ی ظریفی اشاره کردی، دوستِ من.

برمیام از پس چیزی که کراشت توی پیشش مونده.

به یه آرزوهایی هم نمی‌رسیم چون تصمیم می‌گیریم از کنارشون رد شیم.

نمی‌خوابم چون دارم علائم اینسومنیا رو گوگل می‌کنم یا چون دارم علائم اینسومنیا رو گوگل می‌کنم نمی‌خوابم؟

یه دردهایی اونقدر سیاهن که حتی توی تاریکی مطلق هم به چشم میان.

هنوز خوابم میومد ولی گربه‌م پنجه‌ش رو کرد توی چشمم.

خیلی جالبه که در نهایت احساساتت به تخم کسی نیست. آدم نیستیم همه مگه؟ چه خبره تو دنیا؟