تمام آرامشی رو که لازم داشتم از بوس و بغل و نوازش‌های بی‌وقفه‌ی یه دختربچه‌ی چهارساله گرفتم.‌ چقدر عجیب و مادرانه بود. انگار این عشق درون این جنس پنهونه. مهم نیست چندساله باشن.

حالا که تراپیستم هزینه ویزیت رو برده بالا،
بیا خانومی کن و کمی آهسته‌تر زیبا،
کمی آهسته‌تر رد شو.

راستی لطفاً تا من سینگلم کسی به پشت گردنم دست نزنه.

اگه همینقدر که تا الان اومدیم، جلو بریم، می‌شه شصت سال. نصف شد عمر. الان بود وقتش. باشه. اینم از این. بگذریم.

یه چیزهایی بالستیک می‌شن می‌رن می‌خورن به اون قسمت از ناخودآگاهم که باید. بعد دیگه موهای دست‌ که هیچی، واقعاً و بدون استعاره، موهای سرم رو هم حس میکنم که سیخ می‌شن!

این روزها رابطه‌ی من با افسردگی شبیه گرگم‌به‌هوا و قایم‌موشک بچگیمونه. منو دیده و داره دنبالم می‌دوئه‌ و دستش رو دراز کرده و خیلی نزدیکه و بیخ گوشم نفس‌نفس می‌زنه و دارم از اضطراب باخت با تمام وجودم می‌دوئم. ولی هنوز نگرفتتم.

پازل، لگو، مداد رنگی، لوازم التحریر، از اون کتاب هایی که توش نقاشی داره باید رنگ کنی و جوراب و کفش های رنگی میخوام؛ کودکی میخوام آقا جان کودکی.

جاروبرقی رو دادم تعمیر و با جارو خاک‌انداز افتادم به جون خونه. چی می‌خوای دیگه؟ چادر ببندم کمرم قبوله؟!

فاصله‌ی واکنش تا پاسخ، شاید فقط سی ثانیه سکوته.

این خارجکیا یجوری تو فیلم‌هاشون همیشه آماده‌ی سکسن انگار ماییم که شیلنگ نداریم!
کان (ک.ر.ب امیرلطیفی) ناشورها.

#چالش_نوشتن / شب سیزدهم:
یه لیست از کارهایی بنویس که اگه نمی‌ترسیدی انجامشون می‌دادی. (به نظرت چه تاثیری تو زندگی‌ت می‌ذاشتن؟)

خیلی به این سوال فکر کردم و خیلی خوشحالم که لیستی ندارم. هرچی به ذهنم رسید در نهایت به این ختم شد که اگه نمی‌ترسیدم هم انجامشون نمی‌دادم چون به نظرم آسیب‌زان و ترس نباشه، عقل و منطقم نمی‌ذاره انجامشون بدم. انگار مدتیه که دیگه نمی‌ترسم. هرکاری صلاح بدونم انجام شه رو انجام می‌دم.

امشب انگار یه تیکه‌ی دیگه از پازل رو پیدا کردم. امیدوارم تا هفته‌ی دیگه دوباره کاملش کنم.

این big eye studioی نازنین یه تقویم رومیزی مشتی از هری‌پاتر زده که به آخریش رسیدم ولی رسیدم. انقدر باحاله حاضرم کل اتاقم رو به خاطرش مرتب کنم میز که سهله.

عزیزم من مرد توئم و خونه و ماشین و شکار گوزن با من و قوی‌ام و فیگور. ولی حالا تو هم هرچیزی با تم هری‌پاتر دیدی بخر برام بذار قوی‌تر و وایکینگ‌تر شم. و کمی شوکوپارس تیوپی.

یکی از راه‌های ابراز عشق به گربه‌ها، اینه که وقتی آرومه و حالت کشتارش غیرفعاله، خیره شی بهش و بعد پلک بزنی. محکم و طولانی. این یعنی «دوستت دارم.»
اگه گربه در جواب پلک طولانی یا به اصطلاح چشمک گربه‌ای زد، یعنی پیام رو دریافت کرده و متقابلاً دوستتون داره.

اکس نجیبی داشتم که حتی بعد از جدایی هم معتقد بود من تا همیشه و برای هرکسی وارد زندگیم شه یه natural loverم. حدس میزنم هفته‌ی گذشته که از جلوی مرکز تحقیقات پزشکی هسته‌ای احمدآباد رد می‌شدم در محدوده‌ی تششعات رادیواکتیویته تبدیل به نوعی unnatural lover شدم. عوارضش هم اینه که به خورشت کرفس علاقه‌مند شدم.
چیه؟
انتظار تغییر دیگه‌ای داشتی؟

ویتامین سی توی بروکلی باعث افزایش ترشح اکسی‌توسین توی بدن میشه.
به بیان ساده‌تر، یه کلم من رو بیشتر دوست داره تا تو.

یه پروژه‌ی فردی برداشتم:
خرم اگه شیش عصر به بعد قهوه بخورم.

وقتی خونه تنهام و درگیر کار، غذا نمی‌خورم. هیچی. حتی آب هم یادم می‌ره بخورم. اگه از اون قهوه‌ی صبح که زنده‌م می‌کنه بگذرم، عملاً روزه‌م.
بهشت رو به یه ماگ قهوه باختم.