الان هم یکی با هودی دث‌نوت نشست جلوم.
باریکلا بچه‌ها. زیاد شدین.

#چالش_نوشتن / شب نهم:
بزرگ‌ترین نیازت تو زندگی چیه؟

کاش نرم خونه.

امشب برای من عجیب بود. خیلی حرف زدم ولی فقط توی سرم. یک و نیم صبح رسیدم خونه. خیلی فکر می‌کنم. انگار دیگه هیچوقت نمی‌خوابم.

یک سال پیش این موقع به مادرم گفتم می‌خوام ازدواج کنم. حالا دارم تقویم اپلیکیشن دانشگاه‌های کانادا رو‌ نگاه می‌کنم شاید یس بگیرم. اینجا که کسی به ما بله نمی‌گه!

امروز یکی از بچه‌ها حرف جالبی زد که خودم هیچوقت بهش فکر نکرده بودم. گفت فلانی تو جمع ساکته ولی تو مکالمه دونفره خوبه.
راست می‌گه. چه مرگمه توی جمع لال می‌شم نمی‌دونم.

گفت «رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست... کی می‌دونه از کجا سر درمیاری پسر خوب؟»
با من نبود و با یه پسر خوب دیگه بود ولی من به این فکر کردم که کاش ارزش کمی شجاعت رو داشتم.

چقدر تو عمیقی پسر. عمقی رو تو خرج کردی، من نداشتم.
و به نظرم، ماورای تمام باورهای ما، ماورای نبودن ما، ارزش شجاعت رو داریم.

فکر کنم واسه همین لال می‌شم رفیق.
لال می‌شم که گوش‌هام بیشتر کار کنن!

تا هفت صبح کار می‌کنم و شش ساعت خوابم رو تا ۱۲ ظهر میگیرم تا آدما بهم بگن تنبل.

راسته می‌گن تا بیدار میشی گوشی رو چک نکن. مغزم هنوز از کابوس زامبی دیشبم رها نشده که یه مشت پیام شخصی و کاری غمگینم کردن، عصبیم کردن، کلافه‌م کردن و مضطربم کردن. محاله انگار آرامشی هم باشه توی این یه وجب گوشی.

کاش می‌شد بهت پناه آورد ولی جاخالی می‌دی.

تا پلک‌هام رو باز میکنم پروژه‌ها و دغدغه‌ها و مسئولیت‌ها و فشارها لود می‌شن. یکی یکی. با سرعت ۲۰۰ مگ بر ثانیه. حالا که نیستی رو تخت بچرخم سمتت پیشونی رو بچسبونم به سینه‌ات آروم بگیره، حداقل از همون لحظه‌ای که بیدار میشم باید حقوق بگیرم.

I'm hooked on اپیزود چهلم: خانه‌ای که به سینه می‌فشارم on Castbox. Check out this episode! https://castbox.fm/vb/579643934

تو به من پیشنهاد کار دادی،
من به تو بگم چرا باید استخدامم کنی؟
کسخل شدن کارفرماها.

عشق یه طرفه احتمالاً شبیه سرطانه.
داریش دیگه. کاریش هم نمی‌شه کرد.
بسوز و بساز تا یا درمان شه یا بمیری.

نمی‌خوام لج کنم و خشمم به اشتباه ختم شه.

میخوام بهت بگم من به‌خاطرت هر بگایی‌ای رو تحمل می‌کنم. برای تو، برای خندیدن‌ت، برای آرامش‌ت، توی دل هرجهنمی میرم فقط اگه بدونم تو بیرون از اون جهنم منتظرمی تا بغلم کنی، همین.

من اونقدر تنهایی کشیدم که تا دسته قدرشناس باشم! این یه مورد رو مطمئنم.

یه جوری از چشم‌های مخاطبم فراری‌ام انگار مدوساست طرف.‌ چمه نمی‌دونم.

توی تِم مشکی من، کاش تو یه بنفش همیشگی بودی.