آدم قوی ترن‌آنه،
آدم لات ترن‌آف.

به کار برمی‌گردیم.

من اگه کسی رو دوست داشته باشم براش آشپزی میکنم وگرنه که برو یچی از تو یخچال بردار بخور!

صدوشصت‌وچهار صفحه مونده و حالم حال خود یازده ساله‌مه وقتی ظهرهای تابستون ماه رمضون با زبون روزه(!) و پیاده از باشگاه کونگ‌فو برمی‌گشتم خونه‌. راه دور بود و گرم بود و بیابون بود و خراسانِ بزرگ زرد بود، درست مثل تصویرش روی نقشه‌ی کتاب درسی.

فقط تد لسو می‌تونه این روزها حالم رو خوب کنه.

موند صدوپنجاه صفحه.
یه ماشینِ سردرد و گرسنه‌م.

ولی حالا که من رو خر فرض کردی،
بیا اینم یه لگد توی طحال‌ت.

درسته که گاهی آدم‌های دور و برت باعث رشدت نمی‌شن. ولی گاهی آدم‌های دوروبرت باعث رشدتن، خودت کامفورت زون رو انتخاب می‌کنی و تصمیم می‌گیری همراهشون نشی.

هوا هوای دربنده با تو
ولی من مشهدم بی‌تو.

اینجا جوری شده برام انگار همه‌ی شهر باهم آشنان و با من غریبه.

چقدر ناروتوفن زیاد شده و چقدر از این بابت خوشحالم!

الان هم یکی با هودی دث‌نوت نشست جلوم.
باریکلا بچه‌ها. زیاد شدین.

#چالش_نوشتن / شب نهم:
بزرگ‌ترین نیازت تو زندگی چیه؟

کاش نرم خونه.

امشب برای من عجیب بود. خیلی حرف زدم ولی فقط توی سرم. یک و نیم صبح رسیدم خونه. خیلی فکر می‌کنم. انگار دیگه هیچوقت نمی‌خوابم.

یک سال پیش این موقع به مادرم گفتم می‌خوام ازدواج کنم. حالا دارم تقویم اپلیکیشن دانشگاه‌های کانادا رو‌ نگاه می‌کنم شاید یس بگیرم. اینجا که کسی به ما بله نمی‌گه!

امروز یکی از بچه‌ها حرف جالبی زد که خودم هیچوقت بهش فکر نکرده بودم. گفت فلانی تو جمع ساکته ولی تو مکالمه دونفره خوبه.
راست می‌گه. چه مرگمه توی جمع لال می‌شم نمی‌دونم.

گفت «رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست... کی می‌دونه از کجا سر درمیاری پسر خوب؟»
با من نبود و با یه پسر خوب دیگه بود ولی من به این فکر کردم که کاش ارزش کمی شجاعت رو داشتم.

چقدر تو عمیقی پسر. عمقی رو تو خرج کردی، من نداشتم.
و به نظرم، ماورای تمام باورهای ما، ماورای نبودن ما، ارزش شجاعت رو داریم.