عالی شد. حالا دلم خورش فسنجون و قیمه بادمجون خواست.

«بولدوزری. ضامن نارنجکی. یک لودر زرد بزرگی.»
به شاه‌قلم مونالیزا.

احترام معشوق منو نگه دار.
حتی اگه اون جفاکاره، من زخم‌خورده‌م و تو رفیق.

یه جوری همه جفتن دوروبرم که گمونم تعداد آدم‌های دنیا فرد بود. آهنگ قطع شد و صندلی به من نرسید.

چطوری بدون گربه خوابتون می‌بره؟

چهره‌ی زشتی داره که شما اگه پارتنرین به هم فحش بدین. حتی توی شوخی. نمی‌دونم. میخواین بدین هم بدین. شاید من زیادی حساسم دیگه!

آدم قوی ترن‌آنه،
آدم لات ترن‌آف.

به کار برمی‌گردیم.

من اگه کسی رو دوست داشته باشم براش آشپزی میکنم وگرنه که برو یچی از تو یخچال بردار بخور!

صدوشصت‌وچهار صفحه مونده و حالم حال خود یازده ساله‌مه وقتی ظهرهای تابستون ماه رمضون با زبون روزه(!) و پیاده از باشگاه کونگ‌فو برمی‌گشتم خونه‌. راه دور بود و گرم بود و بیابون بود و خراسانِ بزرگ زرد بود، درست مثل تصویرش روی نقشه‌ی کتاب درسی.

فقط تد لسو می‌تونه این روزها حالم رو خوب کنه.

موند صدوپنجاه صفحه.
یه ماشینِ سردرد و گرسنه‌م.

ولی حالا که من رو خر فرض کردی،
بیا اینم یه لگد توی طحال‌ت.

درسته که گاهی آدم‌های دور و برت باعث رشدت نمی‌شن. ولی گاهی آدم‌های دوروبرت باعث رشدتن، خودت کامفورت زون رو انتخاب می‌کنی و تصمیم می‌گیری همراهشون نشی.

هوا هوای دربنده با تو
ولی من مشهدم بی‌تو.

اینجا جوری شده برام انگار همه‌ی شهر باهم آشنان و با من غریبه.

چقدر ناروتوفن زیاد شده و چقدر از این بابت خوشحالم!

الان هم یکی با هودی دث‌نوت نشست جلوم.
باریکلا بچه‌ها. زیاد شدین.

#چالش_نوشتن / شب نهم:
بزرگ‌ترین نیازت تو زندگی چیه؟