چک و سفته پاس کن نبود
بی‌ریا بود
جمشید بود

صادق پاک کرد رفت وگرنه بهادر رو هم می‌دیدین.
پ.ن: بهادر همون جمشیده بدون گردنبند.

دست خودم نیست.
خوشم میاد مسلط باشم.
چه رو نرم‌افزار،
چه رو تو!

دارم دنبال یه متضاد روون برای کلمه‌ی «هدایت» می‌گردم که جای فامیل صادق سیو کنم.
هیچ هیزم تری نفروخته.
من مرض دارم.

I shan't be gone long,
You come too.

- Robert Frost

به قولِ دوات: و این تهرانِ پُر عزیز.

چه خوبه این عکس.

چون بات ناشناس قاتی کرده و نمیشه جواب داد اونجا، از همین تریبون زرشک طلایی رو تقدیم میکنم به اون عزیزی که «صادق ضلالت» رو پیشنهاد کرد.

اگه بغلم نمی‌کنی قِلم بده، وِلم بده، بذار برم خونه‌ی دخترم خورش فسنجون بخورم، قیمه بادمجون بخورم.

عالی شد. حالا دلم خورش فسنجون و قیمه بادمجون خواست.

«بولدوزری. ضامن نارنجکی. یک لودر زرد بزرگی.»
به شاه‌قلم مونالیزا.

احترام معشوق منو نگه دار.
حتی اگه اون جفاکاره، من زخم‌خورده‌م و تو رفیق.

یه جوری همه جفتن دوروبرم که گمونم تعداد آدم‌های دنیا فرد بود. آهنگ قطع شد و صندلی به من نرسید.

چطوری بدون گربه خوابتون می‌بره؟

چهره‌ی زشتی داره که شما اگه پارتنرین به هم فحش بدین. حتی توی شوخی. نمی‌دونم. میخواین بدین هم بدین. شاید من زیادی حساسم دیگه!

آدم قوی ترن‌آنه،
آدم لات ترن‌آف.

به کار برمی‌گردیم.

من اگه کسی رو دوست داشته باشم براش آشپزی میکنم وگرنه که برو یچی از تو یخچال بردار بخور!

صدوشصت‌وچهار صفحه مونده و حالم حال خود یازده ساله‌مه وقتی ظهرهای تابستون ماه رمضون با زبون روزه(!) و پیاده از باشگاه کونگ‌فو برمی‌گشتم خونه‌. راه دور بود و گرم بود و بیابون بود و خراسانِ بزرگ زرد بود، درست مثل تصویرش روی نقشه‌ی کتاب درسی.

فقط تد لسو می‌تونه این روزها حالم رو خوب کنه.