یه لحظه هوای ترم اول لیسانس زد به سرم. خوابگاه و پوسترهای متالیکا روی کمد. گیم‌آوترونز و غربت و چای با هم‌اتاقی‌هایی که کجان الان اصلا؟

اتفاق عجیبی افتاد!
همین الان به قلبم گفتم: گه نخور!

اتفاق عجیب‌تری افتاد!
همین الان به مغزم گفتم: کسشر نباف!

باور نمی‌کنم. انتظار نمی‌کشم. می‌کَنَم از این‌جا.

درد داره ولی قبل از اینکه برسه به قلبت باید قطع بشه!

این خوب بود، مرسی! :))

لابد دیگه.

زیادی تنهام دیگه!

کاش گوربام اینجا بود.

#چالش_نوشتن / شب اول:
درباره‌ی کسی یا چیزی که دلتنگشی بنویس.

دلتنگی؟
نه چشمام می‌بندم برات آرزو موفقیت می‌کنم.

عشق رو بذار برای فرانسوی‌ها.
تو آلمانی برنامه بریز و ژاپنی کار کن.

کاش بتونم تنش‌ها رو توی سرم اسلوموشن کنم. وقتی جو اتاق متشنجه اگه بتونم سرعت مکالمات رو‌ یه کم پایین بیارم تحلیل بهتری دارم از شرایط و به موقعیت، پاسخ می‌دم. نه به فرد، واکنش!

امشب پنج دقیقه به هم ریختم و نیم ساعت دلخور بودم و سه ساعت توی فکر و الان بالاخره به نتیجه رسیدم که شاید لازم بود و نقطه عطف زندگیم باشه این تجربه.

یه ارتش توی وجودمه که هر روز باید بهش نظم بدم. چون الان غمگینم دوتا از گروهان‌هام گم شدن و یه گردانم ناقصه‌. گاهی زندگی خیلی شبیه کلاس‌های ریاضی می‌شه. ۸ صبح شنبه وقتی تمرین‌هات رو حل نکردی و جلو تخته هم دستشوییت می‌گیره.

دنیام اگه تلگرام بود،
همه میوت بودن،
تو پین!

مغزم مثل لونه‌ی زنبوره.

حال‌وهوای دم افطار خونه‌ی پدر و مادرم رو همیشه دوست داشتم. دوست دارم. و یه روز، عمیقاً دلتنگش خواهم شد.

توی این فیلمه بانو بینوش دارن توالت می‌شورن و نکن ژولیت خانوم تو رو خدا، بده من اون فرچه رو!

زمان، قاتله.