من ولی هنوز زنده و گرمم. هنوز سرپام و هرچند تنهام، پرم از عشق. یه فنجون چایی‌ام توی دست یه بازیگر خانوم توی سریال‌های آبکی جمهوری اسلامی. شب خواستگاریشه و اونقدر لبریزم که دستش بلرزه سرازیر شدم رو پیراهن داماد.

خیلیاتون احتمالا حال منو دارین امشب یا بدتر. اصلا مگه میشه حال این همه آدم، خوبِ خوبِ خوب باشه؟ ولی یه کارایی هست که باید انجام شه و به حال من و شما هم نیست. بایده. نه پروژه‌ها خودبه‌خود تحویل می‌شن نه پایان‌نامه‌‌ها زبون دارن از خودشون دفاع کنن نه میشه نشست و غصه خورد و بدن ساخت نه میشه منتظر موند پول از آسمون بباره نه شغالیم که بشینیم منتظر تا شیر سیر شه و ته لاشه‌ی شکارش بمونه برای ما. من امشب رو بیدارم تا صبح. چون حالم خوب نیست. ولی کارمم کم نیست. اگه با منین بزنین بریم.

اینا خیلی خِ خرسن
اینا خیلی خِ خرسن
خرس مرس نه
نمی‌خوان؟!

همون روزی که انگار روزها طول می‌کشه تا بگذره، به همون تعداد روز به کیفیت عمرت اضافه می‌کنه بدون اینکه به کمیتش دست بزنه. به عبارت دیگه،
شما بزرگ می‌شی ولی پیر نه!

از اون لحظه‌هاست که نگاه می‌کنم و میگم نمی‌تونم. اما منِ آینده کار رو تموم کرده و با موهای ژولیده و چشمای خسته، نشسته منتظر تا برسم بهش.

کاش گربه فقط دوتا چیز رو می‌فهمید:
شب شده
و
هنوز صبح نشده.

من دقیقاً توی همون حالم ولی.
دقیقاً همون حال. همون عطر.
همون نوروز. همون بهار.

غرهایی هست که نمی‌زنم.

گربه‌م صبحونه نذاشته. واقعا تنها محصولی که ارائه می‌ده چنگ و دندون و ناز بودنه. من نمی‌دونم چرا نگهش می‌دارم.

داشتم فشار می‌خوردم که خونه کثافته و کار زیاده و خوابم میاد که یادم اومد #ایول، نسکافه دارم.

دیشب سر جمع چهار ساعت خوابیدم که کلش رو داشتم کابوس می‌دیدم این سامر تخم‌سگ مرده. دلیلشم مرگ فجیع و مرموز توله‌سگ بامزه‌ی یکی از رفقاست که متاسفانه از تو سرم بیرون نمی‌ره.

آخ که دیگه فرنگیس عشق تو کسخلم کرد.

باید خون‌بهای بابای یه بنده‌خدا رو می‌گرفتم از نشر بابت این پروژه. اشتباه کردم.

شماهایی که به منو جاروم خندیدید، مرد نیستم با پروازم اشکتونو در نیارم!

شماهایی که چشم روی من بستین، پشت همون پلک‌ها خوابم رو می‌‌بینین!

بخش دوم پروژه رو ایمیل کردم.
واژه‌ی sent اون پایین توهم پایان پروژه و نوید استراحت رو‌ بهم می‌ده ولی واقعاً مشقیه. چه توی کار چه توی درس. پرقدرت ادامه داره اسفند! پرقدرت در ما!

آها خوب کردی پاک کردی، وگرنه با پشت همین شوریکن میزدم تو دهنت. نینجای زیخمی‌ایم شیمشیرشیکیستی گیگیگیگی.

خواهشاً دهنتون صاف میشه به نینجاییسم نسبت ندین. میتونین یه سامورایی خسته شمشیرشکسته باشین یا اصلا یه مردعنکبوتی تارپاره! ولی یه نینجا همیشه غوداغودا می‌کنه. همیشه.

چطوری به والدینم بگم من الان خودم همون جامعه‌ای‌ام که به من اعتماد داشتن و به اون نه، که شوکه نشن؟!