تا نیمه‌ی من پیدا نشده هیچکس از این کانال بیرون نمی‌ره!

کسشر گفتم.
خواستم بدونید به تعداد انسان‌های دنیا پست هست که می‌شه با مفهوم «نیمه‌ی گمشده‌» نوشت. از دمپایی مسجد تا همین آخری.

اگه الان یکی بپرسه به چی فکر می‌کنی صادقانه می‌گم به هاشم، از کرج.

یه عنوان یه فن هایمیم از خودم خجالت می‌کشم که توصیه مامان تد رو نادیده می‌گیرم و ساعت دو شب رو هر بار می‌بینم.

به #مهدی می‌گم چرا موزیک گوش می‌دی؟ میگه افسردگیم یادم می‌ره. میگم آخه خیلی از موزیک‌هات غمگینن‌. میگه برای همین خارجی گوش میدم که نفهمم.

مهدیِ من ظهور کرده.
مال شما رو نمی‌دونم.

گوربه‌ در حال آفتاب گرفتن و باکلاس بازی.

عکس درحال آفتاب‌گرفتنش توی همین کانال آبی‌شدن موند. من «باکلاس‌ بازی» رو بیشتر دوست داشتم فورواردش کردم.

این پدرسگ قلاده‌دار رو اگه دیدین تو راسته استقلال مشهد، مثل من نگرانش نشین. درِ خونه‌ای رو که جلوش میومیو می‌کنه بزنین. گم نشده. گربه‌ی اوناست.

نمی‌ترسم از آینده‌ت.

من، وقت خداحافظی و بیست ثانیه قبل اینکه در اتاق تراپیستم رو ببندم: راستی دکتر من فلان گه رو هم خوردم، باییییی!

حالا درسته که سایز مهم نیست ولی بهرحال ما آسمونیم وسع‌!مون هم همین‌قده!

همه ابر دارن ما هم ابر داریم. چیه آخه این چیز خر وسط آسمون!

هیچی بی‌اعتبارتر از دردِ کهنه‌ نیست.

بیزارم از این خواب‌ها

وقت ندارم. نه واسه غم، نه واسه ناله، نه واسه دوری.

جلسه اونقدر سنگین بود که فکر کنم به تراپیستم پیک شادی دادم بشینه حل کنه توی تعطیلات.

خیلی چاق‌وچله شدین و صادقانه می‌خوام بخورمتون کم‌کم. میذارم ادویه رو خودتون انتخاب کنین.

من دردتم و دوات.

چقدر از اینکه یه موجود زنده‌ی دیگه جز خودم توی خونه دارم‌ خوشحال و قدردانم.

تنهایی می‌تونه جنون‌ بیاره. قدرت آدم‌های تنها رو‌ تحسین می‌کنم و اشتباه‌هاشون رو قضاوت نمی‌کنم.