هر بار به خودم میگم دفعه‌ی بعد آچار آلن میگیرم و هربار یادم می‌ره و هربار دستم میمونه تو پوست گردو.

زنگ زدم به #مهدی، می‌گم اسپایس گرلز و فردی مرکوری رو دانلود کردم. میای بیرون بیام بدمش بهت؟ شب شاید نباشم.
می‌گه آقا سپهر الان حسش نیست. می‌شه ساعت سه بیام؟ الان ساعت چنده؟
می‌گم ده دقیقه به سه.
میگه آقا سپهر می‌شه ساعت پنج بیام؟
:))
دیوث. دیوث. کان گشاد دیوث.

بدترین حس دنیاست اینکه نگاه کنی به حال‌وروزت و دلت برای خودت بسوزه.

می‌دونم باید بمونم خونه ولی هرجور فکر میکنم باید بزنم بیرون.

به #مهدی نمی‌شه تکست داد. نمی‌شه براش لینک پادکست فرستاد. نمی‌شه بهش فیلم معرفی کرد. اهل کافه و دورهمی نیست. اهل دود و دم نیست. آهنگ‌هاش رو روی سی‌دی میخواد. روی دی‌وی‌دی‌. در مدرن‌ترین حالت روی فلش. نباید براش فولدربندی کنم چون کامپیوتر نداره و دی‌وی‌دی دایویکسش با فولدر نمیخونه آهنگا رو. نمیتونم جای دوری باهاش قرار بذارم چون نمیتونه بیاد. الان که نشستم دم در خونه‌ش و منتظرم راس ساعت ۷ (بله. زنگ زد گفت میشه ۷ بیام بیرون آقا سپهر؟) بیاد بیرون که فلشش رو پر کنم از آهنگ دارم به این فکر میکنم که آخرین‌باری که چنین رفاقتی داشتم احتمالا نه یا ده سالم بوده. مهدی کلاسیکه. مهدی دنیا رو یه جور دیگه می‌بینه.

یه زن به راحتی می‌تونه یه مرد رو از ته چاه افسردگی بیرون بکشه و تونی رابینزش کنه و باز با یه کلمه بفرستتش ته چاه.

گاهی نیاز به‌ فرومون زنانه به اینجا!م می‌رسه دیگه.

تراپیستم ۸:۳۰ صبح وقت داده بهم. تخمه نه دیگه،‌ کله‌پاچه می‌برم فردا.

نه خب درسته حق داری، کی نقد رو می‌ده به نسیه؟

تا نیمه‌ی من پیدا نشده هیچکس از این کانال بیرون نمی‌ره!

کسشر گفتم.
خواستم بدونید به تعداد انسان‌های دنیا پست هست که می‌شه با مفهوم «نیمه‌ی گمشده‌» نوشت. از دمپایی مسجد تا همین آخری.

اگه الان یکی بپرسه به چی فکر می‌کنی صادقانه می‌گم به هاشم، از کرج.

یه عنوان یه فن هایمیم از خودم خجالت می‌کشم که توصیه مامان تد رو نادیده می‌گیرم و ساعت دو شب رو هر بار می‌بینم.

به #مهدی می‌گم چرا موزیک گوش می‌دی؟ میگه افسردگیم یادم می‌ره. میگم آخه خیلی از موزیک‌هات غمگینن‌. میگه برای همین خارجی گوش میدم که نفهمم.

مهدیِ من ظهور کرده.
مال شما رو نمی‌دونم.

گوربه‌ در حال آفتاب گرفتن و باکلاس بازی.

عکس درحال آفتاب‌گرفتنش توی همین کانال آبی‌شدن موند. من «باکلاس‌ بازی» رو بیشتر دوست داشتم فورواردش کردم.

این پدرسگ قلاده‌دار رو اگه دیدین تو راسته استقلال مشهد، مثل من نگرانش نشین. درِ خونه‌ای رو که جلوش میومیو می‌کنه بزنین. گم نشده. گربه‌ی اوناست.

نمی‌ترسم از آینده‌ت.

من، وقت خداحافظی و بیست ثانیه قبل اینکه در اتاق تراپیستم رو ببندم: راستی دکتر من فلان گه رو هم خوردم، باییییی!

حالا درسته که سایز مهم نیست ولی بهرحال ما آسمونیم وسع‌!مون هم همین‌قده!