دنیا دو روزه عزیزِ من.
سی‌سالمون شد و یه روزش رفت.
من فقط یه روز دیگه عاشقت می‌مونما.

با فکر درست‌کردن ساندویچ شاورما برای شام رفتم بیرون و با بربری و تخم‌مرغ و گوجه برگشتم.

خدا یه جایی یه چیزی می‌گه تو این مایه‌ها که شما اگه می‌دونستین من چقدر دوستون دارم کف‌وخون قاتی می‌کردین.
خواستم بگم منم همینطور ستار، منم همینطور.

خوشم نمیاد همه‌چی رو سیاه ببینم. سیاه دیدنِ همیشگیِ همه‌چیز عصبیم می‌کنه. رنگ محبوبم سیاهیه که با هر رنگی ترکیب شده. سیاه و قرمز. سیاه و زرد. سیاه و بنفش. سیاه و هرچی. زندگی سیاه و سفیده. نُه بار از سیاهی بنویسم یه بار سفیدش می‌کنم.
ده بار از سیاهی بخونم، خسته می‌شم و اعتمادم رو به قدرتت از دست می‌دم.

یه چیزی تو این آدم هست که رو مخ منه.
قشنگ معلومه نیمه‌ی تاریک وجودم داره زوزه می‌کشه ولی هرچی میگردم منبع صدا رو پیدا نمیکنم.

تا کی بمونه دل، چشم‌انتظار ِ تو؟
گل‌چیدنت بسه. هِی! خانومِ گودو!

#ایول، من امشب یه خرس‌ قوی‌ام.

شاید نباید سوالی رو بپرسی که از جوابش می‌ترسی. شاید هم قبلا سوال رو توی ذهنت پرسیدی و جواب رو به خودت دادی که از شنیدنش با گوش‌هات می‌ترسی. شاید حتی جواب اون چیزی نیست که ازش می‌ترسی. هرچیزی که هست خوب بررسی‌ش کن. از چیزی که دیگه دست تو نیست، نترس.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اگه یه کتاب نوشته بودی واسه کسی که عاشقشی جمله آخر اون کتاب چی میشد ؟

تمام شد.
نشانت دادند که آمدی، کُشتی و رفتی.
بعد تمام شد.
گفتند: «خب. همین بود. میری؟»
نگاهت کردم. گفتم: «میرم.»

مادرم را درد زایمان گرفت.

می‌خوام نینجا بشم .🥷

شاهد رشد روزافزون مکتب نینجائیسمم. خوبه. خوبه. 🚬🚶

من اصلا میمون. ولی اگه بودی مثل سیمبا روی صخره‌ی افتخار میگرفتمت بالا تا همه ببیننت.

تا کِی، جانِ من؟
تا کِی؟

مایلز مونروی مرحوم معتقده که ارزشمندترین خاک دنیا قبرستونه. به خاطر تمام رویاها و ایده‌هایی که شکل نگرفتن و واسه همیشه توش دفن شدن.

حالا که ساعت از دو گذشته، لپ‌تاپ رو می‌بندم و پاورچین پاورچین میرم سراغ نورتون آنتولوژی. دور از چشم دریدا، هیوز و کل این پست‌مدرنیسم سگ‌پدر. حیف سانتی‌مانتالیسم. حیف شمع‌. حیف کاغذهای پوستی. حیف قلم‌پرها. حیف دوات.

من انقدر ورجن توی رابطه‌ام عاشق و احمق و وابسته و بدبخت است که همان بهتر که این بی‌صاحاب را ترک کردم.

آها ورژن!!
یک ساعت است دارم فکر میکنم چطور گذاشته‌اند امیرلطیفی به این زیبایی virgin بماند!

به قول آقامون بلیک،
Till some blind hand
Shall brush my wing.

یکسری از ناشناس‌ها چنان بوی‌ آشنای گم گشته رو میدن که دلم میخواد اسم‌ش صدا بزنم بگم: تویی؟!

استادم ایمیل رو دریافت و تشکر کرد. بدون هیچ طعنه‌ و تیکه‌پروندنی. به شدت نگرانشم.