درفت اولیه‌م در برابر چیزی که امشب دارم می‌نویسم نقاشی بود. اونم نه هر نقاشی. از اون نقاشی‌ها که استاد به یه دایره وسط کاغذ اشاره می‌کرد می‌پرسید این چیه؟ منم چهارسالم بود و می‌گفتم درخت.

تا قهوه آماده میشه اینم یادآوری کنم که ترکیب سالاد شیرازی با سس ماست واقعا خوبه!

عزیزم من نه سیاهم نه سفید. من هودیم، کپم، خودم، حتی گربه‌م خاکستریه.

آره. شما اگه ورزشکاری بیا این قولنج رو بشکن دیگه. سر راه هم یه چایی بانو. مرسی!

حقیقتا اگه توان و تمرکزی رو که امشب دارم می‌ذارم، تو این دو هفته می‌ذاشتم، فردا دفاع می‌کردم نه اینکه تازه فصل دو رو تموم کنم. دهنت سرویس سپهر گنین گذشته. همیشه همه‌ی کارهای سخت رو به سوپرسپهر سنسی آینده می‌سپاری. خب من الان پاره شدم. از چشم‌هام کافئین و خواب می‌زنه بیرون و یه دستم هم لمس شده و گشنمه. چیزم تو چیزت.

دیگه دارم خاموش می‌شم. می‌‌خوابم تا جگرم رشد کنه و عقابِ شنبه بیاد بخورتش. پرومته‌ی نوینم، دربند روزمرگی.

زمان می‌برد تا بفهمی او زیبا و سکسی و همه چیز تمام نبود؛ تو عاشقش بودی.

اصولاً نظر کسی رو که در زمینه‌ای تخصص نداره در مورد اون زمینه نپرسید. خاله‌خرسه‌ها زیادن. میان درستش کنن می‌زنن اون چشمش رو هم کور می‌کنن. من چه می‌دونم کدوم تصمیم و کار درسته. من اگه میدونستم زندگی عاطفی خودم فاجعه نبود. الان جای این نسکافه آماده یکی یه ماگ قهوه تازه‌دم می‌داد دستم که برسم به کارم. وقت خودتون و من رو نگیرید. خواهش می‌کنم. یه روزی شاید ادبیات انگلیسی رو با جیره مواجبش! آموزش بدم در حد توان، ولی نظر منو راجع به چیزی که در موردش علم و آگاهی ندارم و مستقیما وابسته‌س به حلال یا حروم کردن جوونیتون، نپرسید.

شما هم پاشین به کارهاتون برسین، لنگ ظهره.

دوستی‌های خوبی که با دلایل مزخرف تموم می‌شن بیشتر از بقیه با دلتنگی میان سراغت.

دلم لَک زده بغلت کنم.

بعضی کارها «باید» انجام شه آقا جان. درد دارم و وقت ندارم و نمیشه و نمیتونم نداره.

روز می‌شمردم پریود شی برات خوراکی بخرم‌ و کیسه آب گرم کنم. کسخل بودم. قبول. «ولی» هم نداره. کسخل بودم. کسخل.

واقعا کدوم کسخلی می‌شینه منتظر که دوست‌دخترش پریود شه؟
جز اون. نه جز اون. اون واقعا مسأله استرس‌زاییه. نه، نه، اون رو قبول دارم. جز اون!

کاش سوپرمارکت کنار دانشگاه هنوز هم از اون مینی‌هیولاهای پارچه‌ای می‌فروخت. که چی؟ نمی‌دونم. می‌خریدم دیگه.

فکر کنم فصل دوم پایان‌نامه رو تموم کردم. البته اگه باز بهم برنگرده و پینگ‌پونگ نشه. همچنان احساس می‌کنم ناقصه. که هست. می‌دونم می‌تونه بهتر باشه. ولی من بهترین خودم رو هم که ارائه بدم باز استاد غر می‌زنه و میگه جای کار داره. پس بهتره به جای ۱۰۰، ۸۰ رو بدم بهش که در نهایت به ۹۰ راضی شه. وگرنه تا ۱۳۰ رو ازم نگیره ول کن نیست. کاش رها کنم فعلا و به بقیه کارها برسم.

سامر داشت کنارم خودشو تمیز می‌کرد که خیلی اتفاقی ته یه لیسش هم خورد به دست من. برای اینکه مطمئن شه واسم سوتفاهم نشده و پررو نمی‌شم، بلافاصله یه جوری گازم گرفت که چسب‌زخم لازم شدم.

طلاق نگیرید عزیزان. عواقبش روی اعصاب بچه‌تون جبران‌ناپذیره.

پی.نوشت: ناشناسم سوراخ شد. خیر. بنده موافق ماندن اجباری به خاطر بچه! نیستم. این پست راجع به سامره.