این روزا انقدر لاسای سنگین میزنن که فکر نکنم کسی به "سلام اینو متوجه میشی؟" بگه لاس دوات!

به «سلام خانوم فلانی. حال شما؟ چه خبرا؟ گربه‌تون بهتر شد؟ سفر چطور بود؟ خیلی مخلصیم.‌ قربون شما. یه سوال داشتم خدمتتون، البته می‌دونم آخر هفته‌ست و درگیر شکلات و خرسین... عهه نیستین؟! خب پس ولنتاینتون مبارک!» چی؟

هولی فاکینگ شت، ظهر شد.

هرچی بیشتر میگذره بیشتر می‌فهمم چرا.

توجه توجه.
تصویری که هم‌اکنون می‌بینید، یک اعلان جنگ رسمی به آقایان حامد و مشتی است.

خبر فورى❗️
اينجانب، از اين لحظه به بعد به طور رسمى با دوات وارد جنگ مى شود.

من این نبودم. من انتظار داشتم. انتظار داشتم غذام آماده باشه با گارنیش و سالاد. لباسم اتو داشته باشه. خونه‌م تمیز باشه. وقتی درگیر کارم کسی مزاحمم نشه. گربه یکی دیگه رو بیدار کنه برای غذا. چایی دم شه، ریخته شه، بیاد. من توی یه خونواده‌ی مردسالار بزرگ شدم. خونواده‌ای که از وقتی یادم میاد آقایون بعد غذا لم دادن و گپ زدن و چایی آماده خوردن و سیگار کشیدن و خانوم‌ها سفره رو جمع کردن. و این لم دادن و چایی خوردن و سیگار کشیدن وقتی زن‌ها دارن خم‌وراست می‌شن، برام نماد مردانگی و اقتدار بود.

من مدیونم به این تنهایی. به اون نقطه‌ای که به خودم اومدم و دیدم قرار نیست فرشته‌ی مهربون بیاد و نجاتم بده.
هر روز غذا بخری ورشکست می‌شی،
غذا نخوری مریض می‌شی بدبخت. می‌میری!
دختر کیه، پسر کدومه؟
اقتدار؟! اینکه همش چشمت به دست بقیه باشه و نتونی برای خودت یه لقمه غذا درست کنی یا لباست رو اتو کنی با جورابت رو بدوزی یا دوتا چایی بریزی برای خودت و کسی که دوستش داری خودِ خودِ ضعفه مرد!

هنوزم راه دارم. زیاد.
ولی راستش خیلی هم راه اومدم. خیلی زیاد.

باید یه فرقی باشه دیگه.

واقعا یادم نمیاد آخرین‌باری که کسی چیزی رو از دل من درآورده کِی بوده. نکنه تمام اشتباه‌های دنیا رو من می‌کنم؟

بمون تو بغلم از هیچی نترس.

اجازه بدید تو دهن هرکسی بزنم که می‌گه intj ها بی احساس و یخن.

تصمیم گرفتم قوی‌تر شم.
با هشتگ #ایول شروعش می‌کنم.

اتفاقا چند وقت پیش میخواستم قرمه‌سبزی درست کنم که دندونم شکست. چلنج اکسپتد دوات!

نیمه‌ی من خیلی هم پیدا بود.
تو لاشی برداشتیش و گمش کردی!

پاره شدم.
ترافیک شهر خیلی حرومزاده‌س امشب!

میدونم نوشتنم اهمیتی نداره ولی نمیدونم اگه ننویسم چیکار کنم. یا چی میشه. احتمالا چیزی نمیشه. معمولا برای تموم زندگیم پلن بی دارم ولی ‌نوشتن؟ نه نمیدونم اگه ننویسم چیکار کنم!

هیچ پناهی نیست.
هیچ پناهی.
هیچ.

من میدونم‌ که نمیشه ولی مقاومت‌ میکنم‌ دربرابر فهمیدنش.

کاش فردا از ته دل خرکیف شم.
به هر دلیلی. هر دلیلی. هر فاکینگ دلیلی!