هدف کل دنیا نیست. هدف حداقل یک‌نفره. من حتی اگر توی زندگیم بتونم برای یک‌نفر هم مفید باشم، رسالتم رو پشت‌سر گذاشتم.

الان چهل‌وپنج دقیقه‌ست که پسر همسایه با دوستاش بیخ اتاق خواب من آمبولانس‌بازی می‌کنن و جز درآوردن صدای آژیرش هیچیش رو‌ بلد نیستن. بابا خب قان‌قان کنین. ویراژ بدین. تصادف کنین خراب شه آمبولانستون شاید ده دقیقه بتونه کپه مرگش رو بذاره مریض این‌ور دیوار!

اگه تا آخر این هفته به کارام برسم خودمو حداقل تا نیشابور و عطار و خیامش می‌کشونم. اگه نه تا توس و فردوسی و اخوان و شجریان. آغوش باز کن خراسان.

کل خونه بوی وانیل گرفته.
البته اینکه موقع درست کردن نوشیدنی کره‌ای یه کانال نود نشونم دادن و دستم خورد همه‌چیو ریختم رو گاز هم بی‌تاثیر نیست.

دخترخاله‌ام تو این سه روز ده بار ازم پرسید: کی بزرگ میشم قد تو؟
بیخیال شو بچه جان. بزرگ نشو. خبری نیست جون جفتمون. اصلا جا باز کن منم برگردم.

یاد روزی افتادم که به مامان گفتم «هیچ‌جوره راه نداره برگردم اون تو؟» چشم‌غره رفت البته. ولی درک کرد که ای کاش اول باهام مشورت می‌کرد.

"و اگر هیچکس دوستت نداشت؛ من مرده‌ام."

دوران نقاهت بیماری، خودِ خودِ زندگیه.
خوب نیستی، بد هم نیستی. سخت پا می‌شی از جات. ولی پا میشی. اشتها داری. ولی کم می‌خوری. بده حالت. ولی خوب هم هست.

اینطوری نمیشه، باید برم گیلان. نفس از من درنمیاد.

کاش جای آدم گربه بودی. گربه‌ی خودم.

چه خوش گفت که «بحث اینجاست که سپهرجان اینا زنانگی بلدن. مردانگی من و شما جلوشون کم میاره. هرچقدر هم برنده باشیم، تکاملی باخت دادیم از اول.»

تو،
زندگی،
آزادی.

می‌گن گربه‌ها زیر پای سرپرستشون می‌خوابن که اگه در طول شب به هر دلیلی احساس خطر کردن بتونن از طرف محافظت کنن.
من که نمی‌دونم الان تو در مقابل کدوم خطر قراره چطوری محافظ من باشی ولی ارزش داره برام. مرسی!

از پشت همین تریبون فحش می‌فرستم به کسی که آهنگ قدیمی علیرضا عصار رو انداخت توی سرم و کارگرهای مغزم حالاحالاها ول نمی‌کنن و یکی از ما رفته باز سراغ یک یار ِ دیگه!

با عرض پوزش از بزرگترها و بانوان کانال، یکی به من بگه خلط‌ها چه‌جوری می‌فهمن شب شده و باید بیان؟

نیمه‌ی گمشده‌ی من رو دادن دست عمو زنجیرباف اونم انداخته پشت کوه!

دیدی صبح که بیدار میشی، مغز آروم آروم از فراموشی درمیاد؟ شروع می‌کنه به آپدیت کردن و کم کم خاطرات و احساسات یادت میاد و قلبت شروع می‌کنه به مچاله شدن.

انقد بَد سرفه می‌کنم انگار ذات‌الریه گرفتم تو سال ۱۸۲۰ میلادی و زیر ملافه‌ها دارم جون می‌دم تا دکتر دهکده بیاد و بگه دیگه وقتشه کشیش خبر کنن‌.

اوج استیصال یک انسان، فقط اونجا که سیامک عباسی می‌گه: "خوشبختی‌ت آرزومه، حتی با من نباشی".