محمدرضا نوشته امروز توی تقویم روز رضایت از مجردیه. منم رضایت دارم. فقط وقتشو کمتر کنین.

نوشیدنی کره‌ای واقعی احتمالا مزه‌ی کارامل ماکیاتو میده با عطریاد کره و کمی هم سرت رو گرم می‌کنه. من به این دلستر سرد و تلخی که کافه سکوی نه‌وسه‌چهارم داره به اسم نوشیدنی کره‌ای ارائه می‌ده معترضم.

خیلی مریضم ولی right کردم امروز نوشیدنی کره‌ای درست کنم که اتفاقاً برای گلوم خیلی هم بَده.

من براش ممرضا بودم،
ولی اون کصخل خمینی دوسداشت.

می‌گفت هوا یه جوریه انگار دامبلدور مرده.

هدف کل دنیا نیست. هدف حداقل یک‌نفره. من حتی اگر توی زندگیم بتونم برای یک‌نفر هم مفید باشم، رسالتم رو پشت‌سر گذاشتم.

الان چهل‌وپنج دقیقه‌ست که پسر همسایه با دوستاش بیخ اتاق خواب من آمبولانس‌بازی می‌کنن و جز درآوردن صدای آژیرش هیچیش رو‌ بلد نیستن. بابا خب قان‌قان کنین. ویراژ بدین. تصادف کنین خراب شه آمبولانستون شاید ده دقیقه بتونه کپه مرگش رو بذاره مریض این‌ور دیوار!

اگه تا آخر این هفته به کارام برسم خودمو حداقل تا نیشابور و عطار و خیامش می‌کشونم. اگه نه تا توس و فردوسی و اخوان و شجریان. آغوش باز کن خراسان.

کل خونه بوی وانیل گرفته.
البته اینکه موقع درست کردن نوشیدنی کره‌ای یه کانال نود نشونم دادن و دستم خورد همه‌چیو ریختم رو گاز هم بی‌تاثیر نیست.

دخترخاله‌ام تو این سه روز ده بار ازم پرسید: کی بزرگ میشم قد تو؟
بیخیال شو بچه جان. بزرگ نشو. خبری نیست جون جفتمون. اصلا جا باز کن منم برگردم.

یاد روزی افتادم که به مامان گفتم «هیچ‌جوره راه نداره برگردم اون تو؟» چشم‌غره رفت البته. ولی درک کرد که ای کاش اول باهام مشورت می‌کرد.

"و اگر هیچکس دوستت نداشت؛ من مرده‌ام."

دوران نقاهت بیماری، خودِ خودِ زندگیه.
خوب نیستی، بد هم نیستی. سخت پا می‌شی از جات. ولی پا میشی. اشتها داری. ولی کم می‌خوری. بده حالت. ولی خوب هم هست.

اینطوری نمیشه، باید برم گیلان. نفس از من درنمیاد.

کاش جای آدم گربه بودی. گربه‌ی خودم.

چه خوش گفت که «بحث اینجاست که سپهرجان اینا زنانگی بلدن. مردانگی من و شما جلوشون کم میاره. هرچقدر هم برنده باشیم، تکاملی باخت دادیم از اول.»

تو،
زندگی،
آزادی.

می‌گن گربه‌ها زیر پای سرپرستشون می‌خوابن که اگه در طول شب به هر دلیلی احساس خطر کردن بتونن از طرف محافظت کنن.
من که نمی‌دونم الان تو در مقابل کدوم خطر قراره چطوری محافظ من باشی ولی ارزش داره برام. مرسی!

از پشت همین تریبون فحش می‌فرستم به کسی که آهنگ قدیمی علیرضا عصار رو انداخت توی سرم و کارگرهای مغزم حالاحالاها ول نمی‌کنن و یکی از ما رفته باز سراغ یک یار ِ دیگه!