حالا اگه تو صبح کنار من بیدار میشدی که زارت!
شب بود و صبح هم شنبه بود و باید میرفتی.
شب بود و صبح هم شنبه بود و باید میرفتی.
من با توپ و تفنگ بازی نکردم زیاد. با کتاب بزرگ شدم. با قصههای پریان و افسانههای مغربزمین و قصههای خوب برای بچههای خوب. با نیکلا کوچولو و رامونا. با هریپاتر. من پنجسالم بود وقتی اولین شعرم رو گفتم و مامان نوشتش. هشت ساله بودم که اولین داستانکوتاهم رو نوشتم. مامان میگفت به دنیا که اومدی ترسیدیم. گریه نمیکردی و فکر کردیم نفس نداری. چشمهات بازِ باز بود و خیره شده بودی به دنیا. گاهی فکر میکنم شاید از قشنگیِ زندگی نفسم بند اومده بود. سانتیمانتالیسم از روز اول منو گایید. من آدم رهاکردن نبودم. هنوز هم نیستم. آدم عشق ورزیدن و رفاقت و درستکردن اوضاع بودم. اگه دیگه اسمت رو هم به زبون نمیارم، این هنر و شاهکار توئه... چون همه میدونن ولکنِ یه سانتیمانتالیست تا همیشه اتصالی داره.
این رَه که تو میروی به ترکستان است ولی چه عیبی داره؟ هم خوشگلن ترکها هم دستپختشون خوبه.
مرا میبینی | شجریان
Hossein Farhadi (Demo)
حالت تهوع دارم. از شهر. از خیابون آخوند خراسانی. از پلمپ هاتویچ. از موتورها. از لباسها. از ریشها و سبیلها. از تلسکوپ جیمز وِب. از گورستانِ تعطیلِ ارامنه. از تصورِ قلبِ زنی که پسرش به خاطر توهین به مادر از کوره در رفت. رفت بالا. بالای جرثقیل. از شعارهای جنسی. از سبزیپلو با ماهی. از نفرت. از خون. از ضحاک. از مار. از جهل. از ظلم. از دنیای لال و کور. از خدای خواب و دور.