متوجه شدم تنهایی خیلی ازم وقت می‌گیره.

زندگیم یه «کی فکرشو می‌کرد» بزرگه.

گله از گذرت نیست که همه رهگذریم.

#گوش‌دوات

پسر چرا تموم نمی‌شه امروز.

حالا اگه تو صبح کنار من بیدار می‌شدی که زارت!
شب بود و صبح هم شنبه بود و باید می‌رفتی.

بازم تموم نشد امروز.

وقتی App مترجم گربه‌ت کار می‌کنه.

«محبت‌های سابق بر دلت نیست...»

#گوش‌دوات

فرزانه فقیهی فقط خوش‌صدا نیست،
ناز هم هست. دلم می‌خواد بخندونمش.

چرا سرِ سگ بندازی توی دیگی که برای تو می‌جوشه؟

نیازمندی‌ها: فساد.

فسادِ مالی هَوَل ها‌.
فسادِ مالی!

ارزش ریه‌م رو داری؟

من با توپ و تفنگ بازی نکردم زیاد. با کتاب بزرگ شدم. با قصه‌های پریان و افسانه‌های مغرب‌زمین و قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب. با نیکلا کوچولو و رامونا. با هری‌پاتر. من پنج‌سالم بود وقتی اولین شعرم رو‌ گفتم و مامان نوشتش. هشت ساله بودم که اولین داستان‌کوتاهم رو نوشتم. مامان می‌گفت به دنیا که اومدی ترسیدیم. گریه نمی‌کردی و فکر کردیم نفس نداری. چشم‌هات بازِ باز بود و خیره شده بودی به دنیا. گاهی فکر میکنم شاید از قشنگیِ‌ زندگی نفسم بند اومده بود. سانتی‌مانتالیسم از روز اول منو گایید. من آدم رهاکردن نبودم. هنوز هم نیستم. آدم عشق ورزیدن و رفاقت و درست‌کردن اوضاع بودم. اگه دیگه اسمت رو هم به زبون نمیارم، این هنر و شاهکار توئه... چون همه می‌دونن ول‌کنِ یه سانتی‌مانتالیست تا همیشه اتصالی داره.

بذار به حساب حال نزارم وگرنه منم می‌شدم نزار و تو بلقیس

«سایه طعنه می‌زنه: تنها رفیقِ تو منم!»

#گوش‌دوات

این رَه که تو می‌روی به ترکستان است ولی چه عیبی داره؟ هم خوشگلن ترک‌ها هم دست‌پختشون خوبه.

نمی‌دونم ساز کوچه‌های بوشهر امسال کوک می‌شه یا نه. ولی اگر شد، اگر عمری موند و دل‌ودماغی بود، شکایتت رو می‌برم پیش داماهی.

«من اگر نقاش بودم، موقع کشیدن نقاشی چشم‌هاش، به این موسیقی گوش می‌دادم.»

آهنگ و کپشن از رام‌باه.
#گوش‌دوات

یه روزی از تو می‌رم و به خودم میام.

مارهای سیاهت امروز هم صبحونه‌شون رو خوردن و چنبره زدن روی سرت.