اشنو کشیدن رو نباید یاد می‌گرفتم.

عزیزم، نذار ببرنم.

فریدا هیوز یه ویدئو گذاشته از ردیف گل‌های باغچه‌ش و با صدایی که خیلی شبیه سیلویاست، تشبیهشون کرده به مسیر افکارش.

باغبون و شاعری که میشی وقتی پدرت تد هیوز باشه و مادرت سیلویا پلاث.

«توی پاییزمجاور... وسطای ماه آذر،
شد قرارمون که باهم، بزنیم به سیم آخر.»

دلم می‌خواد از سیاهی بپرسم: «دلت نمی‌لرزه وقتی به ضیافت رنگ‌ شلیک می‌کنی؟»

چقدر عجیبه که گفتن یه جمله‌ی ساده،
ممنوعه و اینطوری حناق می‌شه توی گلو.

ما اگر دین نداشتیم، آزاده بودیم.
شما که آزاده نبودید، کاش دین داشتید.

بی‌خیال مَرد. بی‌خیال.
Leave and let live!

فکر کنم جزو معدود خل‌وچل‌هایی‌ام که عین ارسطو به‌شدت ازدواجی هستم.

سلامتی تو و‌ عاشقت و من،
که خجالتی بودم.

#گوش‌دوات
ترجمه‌

نمی‌دونم موفرفری هستی یا خودتو زدی به موفرفری بودن ولی هرچیه تمومش کن این بازی رو که دیگه داره سخت می‌شه.

خسته‌ شدم.
بیست‌وشیش روز دیگه انتظار می‌کشم.
بعدش می‌رم جلوی غار مغان و یه عربده می‌کشم و تمومش می‌کنم.

آرزوهای بزرگ و باورهای توخالی.
باید برگردم خونه.

#گوش‌دوات
ترجمه

به خاطر یه خیابون؟
یه اتوبان رو به نامت می‌زنیم.

این روزها وُلترم بعد از زلزله‌ی لیسبون.
و تنها عذر موجه خدا این است که وجود نداشته باشد.

بسه. بیا اسباب‌بازی‌ها رو جمع کنیم.
بیا و بذار برات واقعاً چایی دم کنم.

اینا سامرپارتی داشتن، هالوین گرفتن، دم کریسمسشونه. ما خون، خون، خون، خون.
اسمت رو عوض کن بذار میثاقی. تو عادل نیستی!

متوجه شدم تنهایی خیلی ازم وقت می‌گیره.

زندگیم یه «کی فکرشو می‌کرد» بزرگه.

گله از گذرت نیست که همه رهگذریم.

#گوش‌دوات