چشمتو بگیره هم آلوچه هم آباناری که اراده کردی خریدم برات. اسم نمیبرم آبروت نره موژان.
به فرداها فکر میکنم. به چهلسالگی. به حبیب و برف سنگین بر مزارش. سبحان میگه یه آهنگ بذارم حالتون خراب شه؟ یکی میگه بسه دیگه حاجی. لبخند میزنم. نقد کافی برای قهوه همراهم نیست. میگه غمت نباشه. برو سه روز دیگه بیا کارت بکش. نیکوتین سرازیر میشه تا نوک انگشتهای پام. سبحان میگه برف اومده در حد احساسات!
به هفتهای که گذشت فکر میکنم. به عطرِ تازهای که مشامم رو پر کرده و سبحان به اسپیکرش ولوم میده:
«دیوانه... مرا به دست کی سپردی؟»
به هفتهای که گذشت فکر میکنم. به عطرِ تازهای که مشامم رو پر کرده و سبحان به اسپیکرش ولوم میده:
«دیوانه... مرا به دست کی سپردی؟»
زندگیت کوتاهه. شاید همین الانش هم بیشتر از نصفش رو رد کردی. غذایی بخور که دوست داری. لباسی بپوش که دوست داری. با کسی باش که دوسش داری. زندگی خیلی کوتاهه و توی قبر حتی نمیشه غلت زد.
بیانصافیه تحمل این همه غم، برای یه مشت دلوروده و پوست و استخونی که اسمش رو گذاشتن آدم.
من به شعر پرسی شلی فکر میکنم. به مجسمهای که زیر ماسهی زمان دفن شده و جز نصف صورت چیزی ازش بیرون نبود، خیره به برهوت، روی سنگش نوشته بودن:
`My name is Ozymandias, King of Kings: Look on my works, ye mighty, and despair!'
نشستی تا انقلابِ مهدی،
ها؟
`My name is Ozymandias, King of Kings: Look on my works, ye mighty, and despair!'
نشستی تا انقلابِ مهدی،
ها؟
بعضی جملهها تتو میشن تو سرت. عذرخواهی پاکشون نمیکنه. شاید بخشیده شن و کینه نشن. اما فراموش نمیشن. یه جوری میمونن که هیچ آلزایمری درمانشون نمیکنه. یه جوری میمونن که کرم هیچ گوری تجزیهشون نمیکنه.
مثل کسیام که یه ماهه غذا نخورده. پیتزا گذاشتی جلوم. گرسنهم. قطعاً گرسنهم. ولی نکن. نده غذا بهم. من یه ماهه غذا نخوردم!