بیا بغلم.
درستش می‌کنم.

دارم گذر سپهر اینا رو گوش میدم.

دوات من این همه گوش‌ت ر اذیت کردم با صدام، بعد اولین باری که باید خوندنت ر بشنوم تو پادکستته؟

اختیار دِرِن.

حالا شاید هم شد!

زندگی همون روزهاییه که صبح تا شب، شارژ گوشیت از ۱۰۰ شده باشه ۸۰ مثلاً.

دنبالت نمی‌گردم.
ولی قایم هم نمی‌شم.
وایمیستم کنارت تا چشم‌هات رو باز کنی و ببینیم. سوک‌سوک‌ هم نمی‌کنم. چشم‌هات رو باز کن و من رو بگیر!

زندگیم انگار یه ذره گذاشته رو بودجه‌ش و ادکلنش رو عوض کرده.

چشمتو بگیره هم آلوچه هم آب‌اناری که اراده کردی خریدم برات. اسم نمی‌برم آبروت نره موژان.

هوا یه جوریه که بیا بریم.
کاپشنم مال تو.

نمی‌خواستم باهات بخوابم فقط.
میخواستم باهات بیدار شم.

به فرداها فکر می‌کنم. به چهل‌سالگی. به حبیب و برف سنگین بر مزارش. سبحان میگه یه آهنگ بذارم حالتون خراب شه؟ یکی می‌گه بسه دیگه حاجی. لبخند می‌زنم. نقد کافی برای قهوه همراهم نیست. می‌گه غمت نباشه. برو سه روز دیگه بیا کارت بکش. نیکوتین سرازیر میشه تا نوک انگشت‌های پام. سبحان میگه برف اومده در حد احساسات!
به هفته‌ای که گذشت فکر می‌کنم. به عطرِ تازه‌ای که مشامم رو پر کرده و سبحان به اسپیکرش ولوم می‌ده:
«دیوانه... مرا به دست کی سپردی؟»

مرد برای هضم دلتنگی‌هاش
گریه نمی‌کنه، عَـــــر می‌زنه!

ببوسش جای من.
جوری که نفس کم بیاره.

بغلش کن جای من.
۱۴، ۱۵، ۱۶ بار!

زندگیت کوتاهه. شاید همین الانش هم بیشتر از نصفش رو رد کردی. غذایی بخور که دوست داری. لباسی بپوش که دوست داری. با کسی باش که دوسش داری. زندگی خیلی کوتاهه و توی قبر حتی نمی‌شه غلت زد.

من شاید فقط بتونم برات دوتا شکلات بگیرم ولی همون دوتا رو کیت‌کت و مارس می‌گیرم.

بی‌انصافیه تحمل این همه غم، برای یه مشت دل‌وروده و پوست و استخونی که اسمش رو گذاشتن آدم.

زمین مهربونه. یه شب بالاخره بغلم می‌کنه و دیگه بعدش هیچ صبحی بیدار نمیشم.

گربه دوست نداشته باشی، واقعاً کنسلی.
اینو دیگه جدی می‌گم.

من به شعر پرسی شلی فکر می‌کنم. به مجسمه‌ای که زیر ماسه‌ی زمان دفن شده و جز نصف صورت چیزی ازش بیرون نبود، خیره به برهوت، روی سنگش نوشته بودن:
`My name is Ozymandias, King of Kings: Look on my works, ye mighty, and despair!'

نشستی تا انقلابِ مهدی،
ها؟

بعضی جمله‌ها تتو می‌شن تو سرت. عذرخواهی پاکشون نمی‌کنه. شاید بخشیده شن و کینه نشن. اما فراموش نمی‌شن. یه جوری می‌مونن که هیچ آلزایمری درمانشون نمی‌کنه. یه جوری می‌مونن که کرم هیچ گوری تجزیه‌شون نمی‌کنه.