پاره‌م.
واقعاً پاره‌م.

رفتم تو گور و برگشتم
هیچی اندازه بغل اونی که دوستش دارین آرامش نمی‌ده
تِموم!

می‌رم غریبه‌ها رو بغل کنم جای تو.

بگرد ببین بین این همه درد، آخرین‌باری که خوشحالم کردی کِی بود اصلا؟

بغلم شارژ شد. صددرصد.

کراش من را زد.
عالی شد.

بیا بغلم.
درستش می‌کنم.

دارم گذر سپهر اینا رو گوش میدم.

دوات من این همه گوش‌ت ر اذیت کردم با صدام، بعد اولین باری که باید خوندنت ر بشنوم تو پادکستته؟

اختیار دِرِن.

حالا شاید هم شد!

زندگی همون روزهاییه که صبح تا شب، شارژ گوشیت از ۱۰۰ شده باشه ۸۰ مثلاً.

دنبالت نمی‌گردم.
ولی قایم هم نمی‌شم.
وایمیستم کنارت تا چشم‌هات رو باز کنی و ببینیم. سوک‌سوک‌ هم نمی‌کنم. چشم‌هات رو باز کن و من رو بگیر!

زندگیم انگار یه ذره گذاشته رو بودجه‌ش و ادکلنش رو عوض کرده.

چشمتو بگیره هم آلوچه هم آب‌اناری که اراده کردی خریدم برات. اسم نمی‌برم آبروت نره موژان.

هوا یه جوریه که بیا بریم.
کاپشنم مال تو.

نمی‌خواستم باهات بخوابم فقط.
میخواستم باهات بیدار شم.

به فرداها فکر می‌کنم. به چهل‌سالگی. به حبیب و برف سنگین بر مزارش. سبحان میگه یه آهنگ بذارم حالتون خراب شه؟ یکی می‌گه بسه دیگه حاجی. لبخند می‌زنم. نقد کافی برای قهوه همراهم نیست. می‌گه غمت نباشه. برو سه روز دیگه بیا کارت بکش. نیکوتین سرازیر میشه تا نوک انگشت‌های پام. سبحان میگه برف اومده در حد احساسات!
به هفته‌ای که گذشت فکر می‌کنم. به عطرِ تازه‌ای که مشامم رو پر کرده و سبحان به اسپیکرش ولوم می‌ده:
«دیوانه... مرا به دست کی سپردی؟»

مرد برای هضم دلتنگی‌هاش
گریه نمی‌کنه، عَـــــر می‌زنه!

ببوسش جای من.
جوری که نفس کم بیاره.

بغلش کن جای من.
۱۴، ۱۵، ۱۶ بار!

زندگیت کوتاهه. شاید همین الانش هم بیشتر از نصفش رو رد کردی. غذایی بخور که دوست داری. لباسی بپوش که دوست داری. با کسی باش که دوسش داری. زندگی خیلی کوتاهه و توی قبر حتی نمی‌شه غلت زد.