چه چشم‌هایی دارم. الله اکبر.
چرا هیچ‌کس تا‌ به حال به من نگفت.

یکی رو لازم دارم که حواسم رو از همه‌ی عالم و آدم پرت کنه روی خودش.

وقتی کائنات کانالت رو بخونه.

اگه نگاهم از چشم‌هات افتاد روی لب‌هات بدون کارِ خودتو کردی.

کاش دوره‌‌ی شنوندگی هم داشتیم کنار گویندگی.

ولی سپهر تو یکی از بهترین شنونده‌‌های دنیایی و خوشحالم که هستی تو این جهان

یه خانوم زیبا با موهای کوتاه هایلایت نقره‌ای با دوچرخه از جلومون رد شد و بهمون لبخند زد. داشتم به شرباتسکی می‌گفتم درسته زندگی وسط انقلاب آرزوی هیچکس نبوده. ولی اگه یه سال پیش بهت می‌گفتن همچین صحنه‌هایی رو توی مشهد می‌بینی باورت می‌شد؟
می‌خوام بگم شب‌هامون تلخه.
ولی چقدر شیرینه روزهامون لامصب.

چه معصومانه می‌خوامت.

پاره‌م.
واقعاً پاره‌م.

رفتم تو گور و برگشتم
هیچی اندازه بغل اونی که دوستش دارین آرامش نمی‌ده
تِموم!

می‌رم غریبه‌ها رو بغل کنم جای تو.

بگرد ببین بین این همه درد، آخرین‌باری که خوشحالم کردی کِی بود اصلا؟

بغلم شارژ شد. صددرصد.

کراش من را زد.
عالی شد.

بیا بغلم.
درستش می‌کنم.

دارم گذر سپهر اینا رو گوش میدم.

دوات من این همه گوش‌ت ر اذیت کردم با صدام، بعد اولین باری که باید خوندنت ر بشنوم تو پادکستته؟

اختیار دِرِن.

حالا شاید هم شد!

زندگی همون روزهاییه که صبح تا شب، شارژ گوشیت از ۱۰۰ شده باشه ۸۰ مثلاً.

دنبالت نمی‌گردم.
ولی قایم هم نمی‌شم.
وایمیستم کنارت تا چشم‌هات رو باز کنی و ببینیم. سوک‌سوک‌ هم نمی‌کنم. چشم‌هات رو باز کن و من رو بگیر!