مو نزدیکوم به دوری از دیارت.

از کانال مشتی.

عشقست رفیق‌.

جمجمه‌ها همیشه خندونن.
انگار یکی ازشون پرسیده «ارزشش رو داشت؟»

هربار می‌بینم نوتیف‌ها کاری به کارم ندارن جز کار!، بیشتر می‌فهمم توی گوشی برام نریده‌ کسی و مرگ و زندگی همین بیرونه.

دوستم که نداری، تهش چی؟

میدونی چند نفر با متنهایی که برات نوشتم، جوش خوردن، پیوند خوردن، عین پیچک دور هم پیچیدن؟
تو چطور تونستی پشت کنی به این همه حس؟

چه چشم‌هایی دارم. الله اکبر.
چرا هیچ‌کس تا‌ به حال به من نگفت.

یکی رو لازم دارم که حواسم رو از همه‌ی عالم و آدم پرت کنه روی خودش.

وقتی کائنات کانالت رو بخونه.

اگه نگاهم از چشم‌هات افتاد روی لب‌هات بدون کارِ خودتو کردی.

کاش دوره‌‌ی شنوندگی هم داشتیم کنار گویندگی.

ولی سپهر تو یکی از بهترین شنونده‌‌های دنیایی و خوشحالم که هستی تو این جهان

یه خانوم زیبا با موهای کوتاه هایلایت نقره‌ای با دوچرخه از جلومون رد شد و بهمون لبخند زد. داشتم به شرباتسکی می‌گفتم درسته زندگی وسط انقلاب آرزوی هیچکس نبوده. ولی اگه یه سال پیش بهت می‌گفتن همچین صحنه‌هایی رو توی مشهد می‌بینی باورت می‌شد؟
می‌خوام بگم شب‌هامون تلخه.
ولی چقدر شیرینه روزهامون لامصب.

چه معصومانه می‌خوامت.

پاره‌م.
واقعاً پاره‌م.

رفتم تو گور و برگشتم
هیچی اندازه بغل اونی که دوستش دارین آرامش نمی‌ده
تِموم!

می‌رم غریبه‌ها رو بغل کنم جای تو.

بگرد ببین بین این همه درد، آخرین‌باری که خوشحالم کردی کِی بود اصلا؟

بغلم شارژ شد. صددرصد.

کراش من را زد.
عالی شد.