دیگه بی‌خیال شدم و دنبال نیمه‌ی گم‌شده‌م نمی‌گردم. یا جایی جا گذاشتمش و یکی اومده‌ برداشته، یا هم که رفته توی جاروبرقی.

تو فکر فردام. می‌پرسه به نظرت بهش پیشنهاد بدم یا نه؟ خیره می‌مونم به تاریکی چسبیده به سقف. جای زخم‌هام میخاره. میگم نمی‌دونم. میگه مگه چقد زنده‌ایم؟ این رو هم نمی‌دونم. ساکت میمونم تا ادامه بده. ولی انگار خودشم دیگه حرفی برای گفتن نداره. صدای خرچ‌خرچ ناخنش رو می‌شنوم روی تنش. جای زخم‌های اونم میخاره.

#دواتعکس

احترامم رو نگه نداری کنسلی.

ساعت ۴:۰۸ روز پنجشنبه سوم آذرِ سال انقلاب ملی. در یک دنیای موازی، با انتخاب‌هایی متفاوت.

#دواتعکس

دلم از این شیرینی‌ها می‌خواد که توی همه‌ی استان‌ها یه چیزی شبیهش هست. خمیره با خاک‌قند و توش پر از پسته‌ و ایناست. هرجا یه اسمی داره و یه شکلیه. ولی همون. هرچی که هست با هر اسمی، همون.

بعد یه دوره تنهایی و بگایی سخت، وارد دوره‌ی جالبی شدم که رفیق‌های واقعی‌تری حالم رو می‌پرسن و کنارم می‌مونن. حس خوبی داره و جلوی انتخاب‌های اشتباه از سر تنهایی رو میگیره. همه‌شون توی این کانال هستن و دلم میخواد به خودشون بگیرن: می‌دونم همیشگی نیست بودن‌هامون. ولی ممنونم که به دادم رسیدین. دوستون دارم.

لباس بانوان کرد هم جذابه ها.

کلا الان Kurd is new sexy

«من تو رو می‌خوام ولی آزاد.
که غم هیچوقت سراغت نیاد.»

میاد و من رو برای همیشه از تو می‌گیره.

تو می‌تونی بزرگ ببینی مردی رو که یه دنیا کوچیکش می‌کنن؟

فقط اون چیزی که باید، اگه باشه به قول تو بازوشو میگیرم و یه دنیارو براش کوچیک میکنم. ولی اگه باشه.

بیا. یکی هم که می‌تونه کردستانه لابد!

کامفورت‌زون من خارج از فرندزون شماست.

بیخود نیست اسمشو گذاشتن دره‌ی اجنه.

می‌شه. می‌رسیم به غذا.
کوله‌گرد بی‌روزی نمی‌مونه. :(

وضعیت عاطفیم؟ چو تخته‌پاره بر موج!

بدون شرح!

#دواتعکس

نشستم یه روز یکی بیاد جلوم که یه‌تنه آبروی جنستون رو بخره.

حالم خوبه مثل پاسپورت‌گم‌کرده‌ی مضطربی که شب قبل پرواز، گربه‌ش پاسپورت رو می‌گیره به دندونش میاره می‌ذاره جلوش.

رفیقم که اینطوری قهقهه می‌زنه، می‌خوام تمام دنیا ساکت شه!