من و سپهر به راحتی میتونیم سر داشتن معشوقه‌های غایب بی‌شعور مسابقه بدیم و هیچ کدومم پیروز نشیم. چرا که دو چیز بی پایانه، بزرگیِ جهانِ هستی و میزان حماقت بشر

از گروه‌درمانی که میایم بیرون، باهم غریبه‌ایم. قانونش اینه. اجازه‌ی هیچ نوع رابطه‌ی عاطفی و اجتماعی نداریم. مینا اومد پایین وایستاد کنارم. حرفی نزدیم ولی قیافه‌ش رو که دیدم، سیگارش رو روشن کردم. در لحظه یکی زد پشت شونه‌م و گفت «خداحافظ سپهر.» دکتر بود و این حرکتش هم یعنی جلسه‌ی بعد، کانم در خطره.

یکی از دوست‌هام هفته‌ی پیش پدر شد. اسم پسرش رو همه‌تون می‌دونین. امیدوارم خدای رنگین‌کمان، این یکی رو ناامید نکنه از دنیاش.

سگ هستم اگر بار دیگر خر شوم.

همکارم نیمه‌شب ازم‌ می‌پرسه رو کدوم پروژه داری کار می‌کنی و می‌گم جلد دوم فلان. میگه منظورت جلد سومشه دیگه؟ و بعد عکس می‌فرسته از جلد دوم و من تازه یادم میاد که عه آره این چاپ شده بود راستی.
کی بودم توی این کار و کی شدم.

دیگه بی‌خیال شدم و دنبال نیمه‌ی گم‌شده‌م نمی‌گردم. یا جایی جا گذاشتمش و یکی اومده‌ برداشته، یا هم که رفته توی جاروبرقی.

تو فکر فردام. می‌پرسه به نظرت بهش پیشنهاد بدم یا نه؟ خیره می‌مونم به تاریکی چسبیده به سقف. جای زخم‌هام میخاره. میگم نمی‌دونم. میگه مگه چقد زنده‌ایم؟ این رو هم نمی‌دونم. ساکت میمونم تا ادامه بده. ولی انگار خودشم دیگه حرفی برای گفتن نداره. صدای خرچ‌خرچ ناخنش رو می‌شنوم روی تنش. جای زخم‌های اونم میخاره.

#دواتعکس

احترامم رو نگه نداری کنسلی.

ساعت ۴:۰۸ روز پنجشنبه سوم آذرِ سال انقلاب ملی. در یک دنیای موازی، با انتخاب‌هایی متفاوت.

#دواتعکس

دلم از این شیرینی‌ها می‌خواد که توی همه‌ی استان‌ها یه چیزی شبیهش هست. خمیره با خاک‌قند و توش پر از پسته‌ و ایناست. هرجا یه اسمی داره و یه شکلیه. ولی همون. هرچی که هست با هر اسمی، همون.

بعد یه دوره تنهایی و بگایی سخت، وارد دوره‌ی جالبی شدم که رفیق‌های واقعی‌تری حالم رو می‌پرسن و کنارم می‌مونن. حس خوبی داره و جلوی انتخاب‌های اشتباه از سر تنهایی رو میگیره. همه‌شون توی این کانال هستن و دلم میخواد به خودشون بگیرن: می‌دونم همیشگی نیست بودن‌هامون. ولی ممنونم که به دادم رسیدین. دوستون دارم.

لباس بانوان کرد هم جذابه ها.

کلا الان Kurd is new sexy

«من تو رو می‌خوام ولی آزاد.
که غم هیچوقت سراغت نیاد.»

میاد و من رو برای همیشه از تو می‌گیره.

تو می‌تونی بزرگ ببینی مردی رو که یه دنیا کوچیکش می‌کنن؟

فقط اون چیزی که باید، اگه باشه به قول تو بازوشو میگیرم و یه دنیارو براش کوچیک میکنم. ولی اگه باشه.

بیا. یکی هم که می‌تونه کردستانه لابد!

کامفورت‌زون من خارج از فرندزون شماست.

بیخود نیست اسمشو گذاشتن دره‌ی اجنه.

می‌شه. می‌رسیم به غذا.
کوله‌گرد بی‌روزی نمی‌مونه. :(