نشستم کنار صادقانه! که زیر دست آرایشگره، شاید بتونم یه عکس بد بگیرم ازش بندازم رو کیک تولد سال دیگه‌ش. لاشی رو نصف صورتشم ببُرن باز فوتوژنیکه!

دلتنگ دوست‌داشته‌شدنم.

نمی‌دونم تو بچگی کی سرِ من کدوم تروما رو آورده که اینطوری چکش می‌دم دست طرف و قلب رو دُرسته می‌ذارم جلوش.

یه جوری با چشم‌هامون داشتیم همدیگه رو تیکه‌پاره می‌کردیم انگار با یگان ویژه بازی «هرکی پلک بزنه سوخته» راه انداخته بودم.

هوس فسنجون کردم. بیشتر شیرین تا ترش.‌ خودم یاد می‌گیرم.

همینکه هنوز هم با نامجو همخوانی می‌کنم اما وقتی می‌گه «دور ایرانو تو خط بکش» ساکت می‌شم، یعنی این‌بار فرق داره. خط نمی‌کشم. دورش رو خط نمی‌کشم. اینجا خونه‌مه. کیرمم نمی‌تونی بخوری.

کاش به جای کله‌ت، دست‌هات بوی قرمه‌سبزی می‌داد. دیت که هیچی، می‌بردمت محضر.

منو تنها نذار! من مثل جوجه تو تنهایی میمیرم.

- بنظرت این فتیشم نسبت به بغل غیرمنطقی نیست ؟!
+ نه، کلا پسرا خیلی بغلی‌ن، چون دخترا خیلی نرم‌ن !

به عنوان کسی که منتظر هیچ پیامی تو فضای مجازی نیستم بیش از حد دور گوشی‌ام.

من اونقدر غمگینم که دیگه فقط خشمگینم.

وقتی یکی سعی می‌کنه باهام ارتباط بگیره به آخرین پالپ میوه فکر میکنم که توی قوطی رانی گیر کرده. گیرمم بیاری یه لحظه شیرینم و بعد میندازیم دور. خالی کردن منو قبل از تو دختر. برو.

دیگه ازش نمی‌نالم و دارم توی آینده‌م تصورش می‌کنم. فقط امیدوارم آخرش بوی تنهاییم همسایه‌ها رو اذیت نکنه.

هر روزی که می‌گذره بیشتر می‌فهمم چقدر احمق بودم!

ما یه یوز داریم اونم پیروزه. شما پفیوزین.

وقتی می‌پرسم «حالت چطوره؟»
خودت باید متوجه بشی دلم برات تنگ شده، دوستت دارم، بغل میخوام و خب در نهایت حالت رو هم پرسیدم

احساس می‌کنم اسباب‌بازی بودم. نه یه اکشن فیگور گرون‌قیمت که شاید قابش هیچوقت باز نشه. نه. یه قوطیِ سسِ خرسی قدیمی که در اولین سال‌های دهه‌ی هفتاد، برای یه بچه‌ی پنج ساله جذاب بوده. مامانش شستتش و انداختنش توی سبد اسباب‌بازی‌ها. هنوز هم بوی ترش و کهنه‌ی کچاپ می‌ده و حتی خود بچه هم خجالت می‌کشه به دوستاش نشونش بده.

دلم می‌خواد گورم رو گم کنم ولی هرجا رو نگاه می‌کنم یه مدفن می‌بینم.

ناچار بودیم اسنپ دومسیره بگیریم. راننده خواست آمارمون رو بگیره، بیست دقیقه بعد صادق! تخلیه اطلاعاتیش کرده بود.
پیاده که شد پیرمرد توی آینه نگاهم کرد: «این رفیقت هم زرنگه ها.»
«رفیق؟ کدوم رفیق؟»

به قول حاج‌آقا که هیچوقت فامیلش رو نگفت
« منم کارم رو بلدم، شما هم کارت رو بلدی »

تمام بالا‌تنه‌م گزگز می‌کنه. عین قطب منفی یه آهنربا که تمام وجودش به مثبت نیازمنده. مثل جای خالی تنها قطعه‌ی پازل که از هر چهار طرف انتظارش رو می‌کشن. شبیه نوزادی که توی بغل پدر، تشنه به شیر مادریه که دیگه برنمی‌گرده. دورم از لمس انسانی. بغل می‌خوام بدون انتظار جنسی. شاید باید سگ موژان رو قرض بگیرم. یا حتی موژانِ سگ رو.