Forwarded from That guy over there!
"کاش حداقل نصف صبر و ایمان مامان رو داشتم"
مامان بزرگترین نقطه امن منه. سنگ صبر و انگیزه زندگیم. بینهایت ازش ممنونم بابت تحمل کردنم. نمیدونم چطور میتونستم ادامه بدم اگه برای مامان ذرهای اهمیت نداشت که چیکار میکنم (اطرافیان رو دیدم و میدونم که بی اهمیت بودن برای مامان میتونه چی به سرت بیاره. البته قطعیتی وجود نداره)
صبح پشت تلفن بعد از مدتی صحبت و دریافت صبر و تحمل، متاسفانه مامان بهجای مشتی با ماکسیموس روبهرو شد و گفتم که مادر چیزی درست بشو نیست فکر کن من صبح دکترام رو گرفتم و بلاه بلاه بلاه موعظههای ماکسیموس از خودراضی و مغرور و صدر فهرست شروع شد بعد از چنددقیقه صحبت مامان بهم گفت تو احمق نیستی و تلفن رو قطع کرد. بله من احمق نیستم اما ای کاش بودم مامان. شاید دنیا سادهتر میگذشت و من یک نفهم بودم!
مامان بزرگترین نقطه امن منه. سنگ صبر و انگیزه زندگیم. بینهایت ازش ممنونم بابت تحمل کردنم. نمیدونم چطور میتونستم ادامه بدم اگه برای مامان ذرهای اهمیت نداشت که چیکار میکنم (اطرافیان رو دیدم و میدونم که بی اهمیت بودن برای مامان میتونه چی به سرت بیاره. البته قطعیتی وجود نداره)
صبح پشت تلفن بعد از مدتی صحبت و دریافت صبر و تحمل، متاسفانه مامان بهجای مشتی با ماکسیموس روبهرو شد و گفتم که مادر چیزی درست بشو نیست فکر کن من صبح دکترام رو گرفتم و بلاه بلاه بلاه موعظههای ماکسیموس از خودراضی و مغرور و صدر فهرست شروع شد بعد از چنددقیقه صحبت مامان بهم گفت تو احمق نیستی و تلفن رو قطع کرد. بله من احمق نیستم اما ای کاش بودم مامان. شاید دنیا سادهتر میگذشت و من یک نفهم بودم!
Forwarded from Out of this world
حالا من قرض دارم، زیاد
یه کیسه دونه به پرندههای میدون شهرداری رشت، که رضایت بدن وایستی بینشون ازت عکس بگیرم.
دو قرص نون به ماهیخوارای روی پل غازیان انزلی، چون دوس دارن خب نون.
یه وعده ناهار دونفره به ناهارخوران، چون تو شکمو بودی و محال بود از کنارشون ساده بگذری.
یه دستگاه اتومبیل به خودم، چون تو دوس داشتی بشینی کنار راننده پرتقال پوست بِکنی.
یه "حالا بریم ببینیم چطوره"، به بنگاهای شهرک اکباتان، یه جور که انگار اگه خوشمون بیاد میخریمش شوخیام نمیکنیم.
یه "شوخی کردیم" به بنگاهیای اکباتان.
یه پیادهروی دونفره، به راستهی انقلاب تهران، به کوچهباغای قصرالدشت شیراز، به بازار هنر تا هشتبهشت اصفهان، به حد فاصل عطار تا خیام، به بلوار انزی.
یه "پِخ" به تو، وسط شب درهی ستارگان.
دزده گرفت و بردت و میخوام گیمه به پا، کلاه به سر، یه کوزه آب، یه سفره نون، بزنم به دل جاده دنبالت، ولی یه ایران طلبکاره ازم، یه مملکت قرض بالا آوردم و مرغِ من! مرغ زرد پاکوتاه! کاکلحنای نوکطلا! بین قرض داشتن و سفر نرفتن رابطه مستقیم وجود داره.
-در سفر
یه کیسه دونه به پرندههای میدون شهرداری رشت، که رضایت بدن وایستی بینشون ازت عکس بگیرم.
دو قرص نون به ماهیخوارای روی پل غازیان انزلی، چون دوس دارن خب نون.
یه وعده ناهار دونفره به ناهارخوران، چون تو شکمو بودی و محال بود از کنارشون ساده بگذری.
یه دستگاه اتومبیل به خودم، چون تو دوس داشتی بشینی کنار راننده پرتقال پوست بِکنی.
یه "حالا بریم ببینیم چطوره"، به بنگاهای شهرک اکباتان، یه جور که انگار اگه خوشمون بیاد میخریمش شوخیام نمیکنیم.
یه "شوخی کردیم" به بنگاهیای اکباتان.
یه پیادهروی دونفره، به راستهی انقلاب تهران، به کوچهباغای قصرالدشت شیراز، به بازار هنر تا هشتبهشت اصفهان، به حد فاصل عطار تا خیام، به بلوار انزی.
یه "پِخ" به تو، وسط شب درهی ستارگان.
دزده گرفت و بردت و میخوام گیمه به پا، کلاه به سر، یه کوزه آب، یه سفره نون، بزنم به دل جاده دنبالت، ولی یه ایران طلبکاره ازم، یه مملکت قرض بالا آوردم و مرغِ من! مرغ زرد پاکوتاه! کاکلحنای نوکطلا! بین قرض داشتن و سفر نرفتن رابطه مستقیم وجود داره.
-در سفر
کاش یکی شجاعت و قدرتم رو میدید امشب. چه حیف. واقعاً حیف. کم پیش میاد شجاع و قوی باشم. اونم همزمان. باید ثبت میشد.
Forwarded from 『اِسْپٰایدِرالمُلوُکْ』
میخوام وقتی نوکِ دماغت از سرما سرخ شده نگاهت کنم.
در پنج صبح یک جمعهی غمگین پاییزی، با خلط و سرفه و درد بیدار شدم. خبر کوتاه بود و جانگداز: من ریههام رو گاییدم!