خیلی می‌پرسین کی‌به‌کیه: به‌ترتیب، صادقانه بود و Vie بود و دوات.

قد ستاره‌ها برام بلندی
برای بوسیدنت گردن من درد میگیره، نه تو

من نمی‌تونم قول عشقی مثل عشق مولانا به شمس رو بهت بدم. یا بگم که مثل شاملو هرشب به سمت قبله‌ی چشمانت سجده می‌کنم. یا همچو مجنون دیوانه‌ی لیلی خود باشم. اما می‌تونم بهت قول بدم که برات مثل دوات‌ی باشم که بعد از هر سختی به دلبرش می‌گه عیبی نداره، بیا زخم‌هات رو می‌بندم ..

فرآیند بغض: کاشت، داشت، برداشت.

رهام کن کوچولو.

یه پیام مستقیم هم دارم واسه شما ساقی پارک ملتِ مفت‌خور و لاشی که خایه نداری جوین شی چون می‌دونی درجا بلاکی ولی ظاهراً پستی نیست که از دست بدی. فکر میکردم نمی‌بینمت چون رو نداری توی چشم‌هام نگاه کنی نمک به حروم، الان فهمیدم واسه اینه سرت توی کون ماست! بکش بیرون و به زندگیت برس. بزرگ شدی دیگه.

جوری تنهام و احساس غربت می‌کنم که لازمه مثل میگو‌، جنینی بخوابم و‌ تا حد ممکن توی خودم مچاله شم‌ و بغلم کنم شاید یادم بره سپهر بودم اما زمین‌گیرم کردن.

به خودم قول دادم‌ عاشقانه ننویسم. هرچی داشتم و نداشتم بسیج کردم. با اَسبک‌ تاختم تو دیار مغز و نیم‌کره‌ی چپ و راستش رو با هم متحد کردم. قوه‌ی منطق رو کار انداختم و محض اطمینان، از هر چهارتا دندون عقلم هم درخواست کمک کردم.

هدف اینه یه زن ببینیم که آزادانه زندگیش رو می‌کنه. همین.

"کاش حداقل نصف صبر و ایمان مامان رو داشتم"

مامان بزرگ‌ترین نقطه امن منه. سنگ صبر و انگیزه زندگیم. بی‌نهایت ازش ممنونم بابت تحمل کردنم. نمی‌دونم چطور می‌تونستم ادامه بدم اگه برای مامان ذره‌ای اهمیت نداشت که چیکار می‌کنم (اطرافیان رو‌ دیدم و می‌دونم که بی اهمیت بودن برای مامان می‌تونه چی به سرت بیاره. البته قطعیتی وجود نداره)

صبح پشت تلفن بعد از مدتی صحبت و دریافت صبر و تحمل، متاسفانه مامان به‌جای مشتی با ماکسیموس رو‌به‌رو شد و گفتم که مادر چیزی درست بشو نیست فکر کن من صبح دکترام رو گرفتم و بلاه بلاه بلاه موعظه‌های ماکسیموس از خود‌راضی و مغرور و صدر فهرست شروع شد بعد از چنددقیقه صحبت مامان بهم گفت تو احمق نیستی و تلفن رو قطع کرد. بله من احمق نیستم اما ای کاش بودم مامان. شاید دنیا ساده‌تر میگذشت و من یک نفهم بودم!

«یه وقت یادت نره زنده‌ای.»

انقد درگیر تاییدگرفتن از آدما بودم که یادم رفت خیلیا رو خودم باید تایید کنم.

اصلا هم نامهربونم. هم آفت جونم. هم با دیگرونم. Sue me!

بعد انقلاب
کتاب‌های تنظیم‌خانواده رو بدید دوات بنویسه لطفاً

:))
صادق جان، رفیقِ کَلِ تو اگر طبیب بود...

حالا من قرض دارم، زیاد
یه کیسه دونه به پرنده‌های میدون شهرداری رشت، که رضایت بدن وایستی بینشون ازت عکس بگیرم.
دو قرص نون به ماهی‌خوارای روی پل غازیان انزلی، چون دوس دارن خب نون.
یه وعده ناهار دونفره به ناهارخوران، چون تو شکمو بودی و محال بود از کنارشون ساده بگذری.
یه دستگاه اتومبیل به خودم، چون تو دوس داشتی بشینی کنار راننده پرتقال پوست بِکنی.
یه "حالا بریم ببینیم چطوره"، به بنگاهای شهرک اکباتان، یه جور که انگار اگه خوشمون بیاد می‌خریمش شوخی‌ام نمی‌کنیم.
یه "شوخی کردیم" به بنگاهیای اکباتان.
یه پیاده‌روی دونفره، به راسته‌ی انقلاب تهران، به کوچه‌باغای قصرالدشت شیراز، به بازار هنر تا هشت‌بهشت اصفهان، به حد فاصل عطار تا خیام، به بلوار انزی.
یه "پِخ" به تو، وسط شب دره‌ی ستارگان.
دزده گرفت و بردت و میخوام گیمه به پا، کلاه به سر، یه کوزه آب، یه سفره نون، بزنم به دل جاده دنبالت، ولی یه ایران طلبکاره ازم، یه مملکت قرض بالا آوردم و مرغِ من! مرغ زرد پاکوتاه! کاکل‌حنای نوک‌طلا! بین قرض داشتن و سفر نرفتن رابطه مستقیم وجود داره.
-در سفر

چه حس عجیبی داره دیدن متنم اینطوری. :))
ممنونم از حمایتتون بچه‌ها.

کاش یکی شجاعت و قدرتم رو می‌دید امشب. چه حیف. واقعاً حیف. کم پیش میاد شجاع و قوی باشم‌. اونم همزمان. باید ثبت میشد.

میام قلبم رو ساکت کنم، توی گوش‌هام می‌تپه.

تراپیستم آدرس کانالم رو می‌خواد.
ها بیا... بیا... نمک زدوم... بیا!