جالبه. منم یه ساعته دقیقا به همین شکل و به همین دلیل توی پارک نشستم. ولی لعنتی عجب هواییه مشهد.

از شب‌های جمعه بیزارم.

اگه دوسم نداری، چطوری می‌تونم؟
اگه دوسم داری، چطوری می‌تونی؟

می‌رم شاملوی یکی دیگه می‌شم.

هوا یه جوریه انگار تو شبِ اولِ خوابگاهِ ترمِ یکِ لیسانس، رو طبقه‌ی دوم تخت، خیره موندم به سقف و یه شهر غریبه داره فشارم می‌ده.

فقط چشمات می‌تونه زبونم رو بند بیاره
حرف نزنم و به چشمات گوش کنم.

نباید رنگ می‌زدی خونه‌ای رو که نموندی توش.

یه «نون نداریم، بخر.» هم بفرستی کافیه ها؟

انقد دلخورم ازت که اگه هشت‌تا سوسیس سرخ کنم حتی کونِ خام یکی‌شون رو هم بهت نمی‌دم.

رفیقم تازگیا با یه دختر خانومی آشنا شده که نصف چت‌های آشناییشون بر عهده‌ی من بوده. هفت صبح اومده بیدارم کرده بالا سر تختم می‌گه سپهر بهش اس‌ام‌اس! بدم «سلام صبحتون به خیر و شادی؟!»
ول کن مرد مگه رادیو جوانی؟!

باشه پس فرودگاه امام رو می‌کنیم فرودگاه ری‌را.

میهنم بودی!
تحریمت می‌کنم.

انقد دلخورم ازت که تمام ظرف‌ها رو می‌شورم ولی ماگ تو رو نمی‌شورم قهوه توش خشک شه.

کاش بهت چک سفیدامضا داده‌بودم، نه دلم‌و.

میخواستم یه روزی اگه خودت خواستی بهشت رو بندازم زیر پات که خب نخواستی دیگه.

این‌همه آدم این‌همه ماجرا من چه‌طور این‌قدر تنها موندم؟!

تا حالا برای چشم‌هاتون نوشتم.
امشب توی گوش‌هاتون می‌گیم.
اندکی صبر، #گذر نزدیک است.

ما رهگذریم.
و گذر، قصه‌ها و گفت‌وگوهایی‌ است از راه‌هایی که رفته‌ایم، می‌رویم و خواهیم‌رفت.
صادقانه! بگویم، چاره‌ای جز گذر نداشتیم.
تو رفتی و او رفت و شما رفتید و آن‌ها رفتند و ما ماندیم روی زمینی که آن هم رفته بود. دوات بودیم. ماسیده بر کاغذی که زمان از زیر پایمان کشید. تن دادیم به اجبار گذر.
گذشتیم و بگذر که C'est la Vie.