اخم‌ و بی‌حسی توی صورت بازیکن‌های استقلال، لبخندمون شد.

احتمالا تنها کسی که توی تلگرام دیت نمیرود و قصدش را هم ندارد من و دوات و امیرامیرلطیفی باشیم. حالا امیرلطیفی ممکن است قصدش را هم داشته باشد اگر میلف ببیند.

یعنی صِرف اسم امیرلطیفی کافیه که ادبیات فرد از محاوره به فارسی معیار تغییر پیدا کنه. :))

بسّه مَرد، با تنهايى نشستن زير ستون هاى تئاتر شهر و نگاه كردن به رفت و آمدِ آدم ها اتفاقى نميوفته. برگرد خونه.

جالبه. منم یه ساعته دقیقا به همین شکل و به همین دلیل توی پارک نشستم. ولی لعنتی عجب هواییه مشهد.

از شب‌های جمعه بیزارم.

اگه دوسم نداری، چطوری می‌تونم؟
اگه دوسم داری، چطوری می‌تونی؟

می‌رم شاملوی یکی دیگه می‌شم.

هوا یه جوریه انگار تو شبِ اولِ خوابگاهِ ترمِ یکِ لیسانس، رو طبقه‌ی دوم تخت، خیره موندم به سقف و یه شهر غریبه داره فشارم می‌ده.

فقط چشمات می‌تونه زبونم رو بند بیاره
حرف نزنم و به چشمات گوش کنم.

نباید رنگ می‌زدی خونه‌ای رو که نموندی توش.

یه «نون نداریم، بخر.» هم بفرستی کافیه ها؟

انقد دلخورم ازت که اگه هشت‌تا سوسیس سرخ کنم حتی کونِ خام یکی‌شون رو هم بهت نمی‌دم.

رفیقم تازگیا با یه دختر خانومی آشنا شده که نصف چت‌های آشناییشون بر عهده‌ی من بوده. هفت صبح اومده بیدارم کرده بالا سر تختم می‌گه سپهر بهش اس‌ام‌اس! بدم «سلام صبحتون به خیر و شادی؟!»
ول کن مرد مگه رادیو جوانی؟!

باشه پس فرودگاه امام رو می‌کنیم فرودگاه ری‌را.

میهنم بودی!
تحریمت می‌کنم.

انقد دلخورم ازت که تمام ظرف‌ها رو می‌شورم ولی ماگ تو رو نمی‌شورم قهوه توش خشک شه.

کاش بهت چک سفیدامضا داده‌بودم، نه دلم‌و.

میخواستم یه روزی اگه خودت خواستی بهشت رو بندازم زیر پات که خب نخواستی دیگه.

این‌همه آدم این‌همه ماجرا من چه‌طور این‌قدر تنها موندم؟!

تا حالا برای چشم‌هاتون نوشتم.
امشب توی گوش‌هاتون می‌گیم.
اندکی صبر، #گذر نزدیک است.