دیشب با دوستان از خیر یه فست‌فود معقول گذشتیم چون دوتا مغازه بالاتر یه ساندویچی بود که صادق گفت «بریم اینجا، اینجا کثیف‌تره» و ما گفتیم باشه.
دلدرد امونم رو بریده از صبح. آخه چرا جوان ایرانی؟ چرا؟ چه عداوتی با ساندویچ تمیز داری؟

لعنت به سه‌تامون، هم صادق، هم والا، هم مـــــن

الکی مثلا من پایان‌نامه ندارم.

به آغوشم بیا
حتی به شکل گلوله‌ای

از هر ده نفر پسری که توی خیابون می‌بینم هفت نفرشون موهاشون بلنده و از پشت بستن.

من عمدا حواسمو پرت می‌کنم تا تو بیاریش.

عجیب دوست دارم فضای قهوه‌ پیک صدف رو این شب‌ها.

دارم بلا میارم سر خودم و آگاهانه‌ست این آزار. فقط نمی‌دونم ریشه کجاست. شاید هم میدونم‌ و تخممه. نه. که اگر بود به این حرف‌ها نمی‌کشید.‌

«از آسمان‌بودن بسیار دلگیرم.
تمرین کنم باید، دیواربودن را.»

بدبختی با من خار داشت که رفتی با دیگران بدبخت شوی؟

حقیقتش را بخواهی، راستش را که بگویم، میزند به سرم. دوست دارم مثل چی صبح تا شب غرق برنامه و کار باشم اما نه فقط برای آینده ی خودم، برای ما. برای من و یک نفر دیگر که سرش به تنش بیرزد.

هفته‌ی پیش‌رو هفته‌ی مهمیه. تو این هفته یه انتظارهایی از خودم دارم که توی سه ماه گذشته روی همدیگه نداشتم. اگرچه پستم داره شبیه طالع‌بینی متولدین دِی تقویم رنگی‌رنگی می‌شه اما اگه، اگه، اگه به برنامه‌هام برسم، آخر این ماه بُز از کوه بالا می‌ره و شکارچی با برساووش درگیر می‌شه و سگ بزرگ، سگ کوچک رو بو می‌کشه و من دوباره کوله می‌بندم.

نشر تصمیم گرفته به جای پنج جلد کتاب، ده جلد به مترجم هدیه کنه. بعلاوه پنج جلد تجدیدچاپ قبلی. الان اینطوریه که یه کارتن کتاب رسیده برای من و هیچ چاره‌ای ندارم جز اینکه همه‌شونو از عرض بکنم توی صادق.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
سلام دوات
چرا از عرض به صادق؟
پخش کن بین دواتیتیا به قید قرعه.

من اگه میخواستم شما هویتم رو بدونین که اسم جوهر نمی‌ذاشتم روی خودم.

حرف. بزن. با. من. دیوث!

آخرش میمیریم، آخر این بازی جفتمون میمیریم و به جاش میگی باید بچسبیم به جبر جغرافیا. به اینکه عشق ما ممنوعه. به تمام شب و روزهایی که دونه به دونه ی سلولامون دلتنگی کشیدن و عقلمون تو دهنمون زد برای حفظ فاصله.

احساساتم یه جوری قوی‌ان که...
عقلِ من بیا منو یاری بکن!

پای قولم هستم. شیرینی‌تون سرجاشه. یه هفته‌ی دیگه دندون رو جیگر. سپاس.

از سرمای اوضاعم، گردنم کج و خودم مچاله شدم
گرمای آغوشت درستش میکنه، می‌دونم!

درستش می‌کنیم.
هیچ راهی جز درست کردنش نداریم.