خا

اوج واکنش رفقای توییتری من به ورودم.

من اگه یه روز عمل قلب باز کنم، تو عینهو این دلقک جعبه‌ای‌ها می‌جهی تو صورت جراح.

سریال ساسج‌پارتی رو دارن می‌‌سازن؟ انیمیشنش به تنهایی مسئول تولد یک نسل بود.

حالا که دیگه گلنراقی داره می‌خونه، تو هم یه جایی بین جمله‌ی «مرا ببوس» بیا و مرا ببـــ...

نداشتنت یه بحثه، نبودنت کلاً یه داستان دیگه‌ست.

حالا بهتر شد.

تمام تنت رو هم که ببوسه تازه راه رفته رو ردپای من.

با متن های دوات راحت میشه یه زندگی تشکیل داد
چیکار کردی تو مرد ؟!

نیمه‌شب جمعه، آدمو می‌ندازی توی جاده‌ی کلات، چه انتظاری داری؟!

اینجا چیکار می‌کنی پسر؟

وقتی محبت نباشه، خستگی روی دوش‌ت می‌مونه.

۹ روز بهت وقت می‌دم به داد چشم‌‌هام برسی.

تازگی‌ها «عیبی نداره، درستش می‌کنم.» پیش از فاجعه رو توی سرم می‌شنوم و احساس دلگرم‌کننده‌ایه. مثل اینه که یه برادر بزرگترِ حامی توی سرت داشته باشی که همیشه میاد، اون غول رو می‌زنه و از اون مرحله‌ی سخت بازی، ردت می‌کنه.

یه آدم‌هایی رو‌ مخمن که نباید باشن قاعدتاً. برام مهم و عزیزن و هیچ‌کار بدی هم نکردن. با دقت نگاهشون می‌کنم و سعی می‌کنم بفهمم کدوم اخلاقِ گندِ خودم رو توشون دیدم که انقد مشمئزم.

درسته که این یه بازیه، ولی ما مهره‌ایم و چاره‌ای جز تکون خوردن نداریم.

بچه‌ها این «خاگویان» دارن منو مسخره می‌کنن که چی‌شد چرا توییترت فالویینگ نگرفت هه هه هه هو هو هو و از این قبیل اصوات.
ناراحتم واقعاً.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خطاب به خاگویان: نصف این ملت وی پی انشون کار نمیکنه داداش
اصلام معلوم نیست که خودمو میگم😂

خوردی خاگو؟ خوردی؟

خاگویان بهش می‌خوره اسم یه شهر دورافتاده باشه :))))