«خونه‌ی امیدمه. بذار بمونم.»

همه‌چی به گا رفته و همه‌چی روبه‌راهه. خیلی ناامیدم و عجیب امیدوارم. مثل سگ ترسیدم و پاهام مثل سیمان محکمه. بغض گلوم رو می‌گیره و خم به ابروم نمیاد. دلتنگم و یه قدم هم به سمتت برنمیدارم. غمگینم و لبخندهام واقعیه. ساکتم و حرف می‌زنم. نگرانم و خیالم راحته. از آینده فراری‌ام و بهش پناه می‌برم. تو رو خیلی دوست دارم و ازت بیشترین فاصله رو می‌گیرم. دلگیرم و خوشحالم. وسط خطرم و احساس امنیت می‌کنم. از خودم بیزارم و دست نوازش به سرم می‌کشم. می‌دونم ازم خوشت اومده و ازت بدم نمی‌آد و ناامیدت میکنم. از تنهایی خسته‌م و در رو روت می‌بندم. دلم بغل می‌خواد و با کوچکترین لمس از جا می‌پرم.
تو دوره‌ی عجیبی‌ام و زندگی‌ تا حالا هیچوقت اینقدر برام جذاب نبوده.

باورم نمیشه ولی انگار ز غوره حلوا ساختم.

می‌گه «پست‌هات اونقدر واضح نیست که همه بفهمن.» می‌گم «عیبی نداره. از این چهارهزارتا یه نفر هم بفهمه سه امتیاز استوژیتاک بودنم رو‌ می‌گیرم.» نمی‌خنده و پشت‌چشم نازک می‌کنه. خدایا باور کن من بامزه‌م و به من یه دلبر بردگیمر عطا کن.

«فعلا مهم هدفه ولی وقتش می‌رسه که زندگی‌نامه‌شونو پاره کنم.»

هیچی نمی‌خوام از تو. غمت برای من بسه.
می‌رسم به هرچی باید. به وقتش. به وقتش.
به وقتش.

حال، عطری نداره. باید بشه گذشته که مشامت رو پر کنه.

فاک یو، یو فاکینگ فاک.

دوبار شکستی برگرد برو، خدا نیستم که!

نور میتریل‌ ببخش به تاریکی این خونه.
بشو اربابِ حلقه‌ی دور انگشتم.
عیبی نداره‌ اگه فانتزی دوست نداری.
بشین تو. من چایی می‌ذارم.

سریال اربا‌ب حلقه‌ها به شدت چشم‌نوازه و هر هفت اپیزود رو سه بار دیدم و هیچ ربطی هم به نازنین بنیادی نداره.

خدایا یه عشق به دوات بده، به خودت قسم حیفه این قلم.

نداده که این شدیم دیگه. بده که قلم چیه، دوات کدومه، این ماسماسک رو می‌خوام چیکار؟

«نگفتی و نمی‌گم‌ها.»

شنبه‌ی دو هفته‌ی پیش پیرمرد گدای پاگرد متروی پارک‌ملت سرش رو گذاشته بود روی زانوش گریه می‌کرد و من هنوز دارم به این صحنه فکر می‌کنم.

یه هیولا تومه.

Enough beggin.

آره حکومت یه death note داره که هر اسمی توش‌ نوشته با ایست قلبی می‌میره.

آه، به جهنم رئیس.
به جهنم.

‏شاید خیلی بهتر از من باشه،
خیلی زیباتر از من،
خیلی مهربون تر از من،
ولی هیچ جای دنیا هیچ کسی اندازه‌ی من وقتی غم داری بغض نمی‌کنه،
هیچ کس با فکر نبودن تو اشکاش سرازیر نمیشه،
هیچ کس مثل من نگرانِ دیر شدن تایم غذات نمیشه،
هیچ کس غصه نمی‌خوره که چرا کم می‌خوابی،
هیچ کس وقتی دورش شلوغه شماره‌ی تو رو نمی‌گیره.
«هیچکس توی "بداخلاق اخمو" رو مثل من دوست نداره...»


Afagh
Lidia @kafiha

اخبار اوین رو که می‌خونم یاد فرار دسته‌جمعی مرگخوارا از آزکابان می‌افتم.