ویدیوهایی که از برنامه‌ی شیوه‌ی شبکه چهار دیدم جز تصویر یه سوپاپ اطمینان، هیچ معنی دیگه‌ای برام ندارن.

نمی‌بوسی خوب شم؟

بگایی انفرادی جدیدم هم سریال normal people ئه.

شب‌هایی که دیروقت و جنازه برمی‌گردم خونه، تاریکی و تنهایی و درد خیلی سورئاله. خیلی.

رهبرِ من آن طفل دهه‌ی هشتادی‌ایست که.

حکایت استوری شروین هم حکایت این شعره.

گاهی کوه به کوه می‌رسه،
ولی آدم به آدم نه.
مثل من به تو.

پیش هرکی می‌شینم می‌گه خون رو باید با خون شست. چه کردید با ما. ما همون‌هایی هستیم که با اصل عمل اعدام (حتی به حق) مخالف بودیم‌ چون انسان نباید انسان بکشه.

برام جالبه که هنوز هم حال و حوصله‌ی لاسیدن دارین.

دلم برات تنگ شده.
می‌فهمی؟

چی بنویسم؟
بوی باروت گرفته ادبیات.

هشتگ امروز، اسم کوچه و خیابون و اتوبان فرداست.

من رضا رهگذر رو از بچگی دوست داشتم. بیانیه‌ش رو خوندم و حالم، حال بچه‌ایه که عموپورنگ، کلاش نشونه رفته سمتش.

خودت نیستی و cacheت رو هم بلد نیستم پاک کنم از خواب‌هام.

نمی‌دونم برای چی باید بنویسم.‌ هرچقدر فکر میکنم دلیلی پیدا نمی‌کنم. گرفتار شکلِ خفیفی از اون great depression بعد از جنگ جهانی شدم که نویسنده‌ها رو فلج کرده بود.
خداحافظی نمی‌کنم ولی فعلاً تا دلیلی برای نوشتن پیدا نکنم، نمی‌نویسم.
قلم رو دواتی کردم و نگه داشتم بین زمین و هوا. داره خشک می‌شه جوهر. این راهش نیست. باید بذارمش کنار و در دوات رو یه مدتی ببندم.

گفتنی‌های این روزها رو در توان خودم گفتم‌ و خوشبختانه دیگه صداهای رساتر از من هم زیاده. روزمره‌نویسی و تصویر ادامه‌ی زندگی بی‌معنی به نظر می‌رسه. این سال‌های اخیر اونقدرها آدم بامزه‌ای نبودم که دلتنگ جوک‌هام شین و انگیزه دادن برای رسیدن به اهداف شخصی‌تون هم کار من نیست و این کانال هیچوقت اهداف آموزشی یا تجاری هم نداشته.

می‌مونه عشق. که خب اینم مال من نیست دیگه. ندارمش. وقتشه بپذیرمش و بسپارمت به بعدی. مثل من مجنون نمی‌شه. ولی می‌دونم دیوونه‌ش می‌کنی! :))
عشق حالا مال توئه. مال اونه. مال شماست.
مراقبش باشین.

«عشق درده، غصه‌ست، اشتباهه..»

از موظیک

«تو که با مو سرِ یاری نداری،
چرا هر نیمه‌شو آیی به خوابوم؟»

«اما لحظه‌ای رسید. لحظه‌ی پریدن و رها شدن.»

آخه چقد‌ قشنگی تو. چقد؟

«که هر دو باورمان زآغاز به یک‌دگر نرسیدن بود.»

«تو ملکه‌ی من بودی،
واست بودم عین تزار.»