«من از تو، با همه گفتم که گریه بگیرم.
من از تو، با تو نگفتم که در تو بمیرم.»

نزار قبانی: هر بار که ترانه‌ای برایت سرودم قومم بر من تاختند که چرا برای میهن، شعری نمی‌سرایی؟ و آیا زن، چیزی به جز وطن است؟!

حسودی نکن دوات, ازینا از تو هم می‌گیرم
خودت ظهورش کن

بذار اول سیلویام از غیبت کبری‌ش ظهور کنه بعد‌ سلطان.

- اگر ساچمه سطحی بود، از مفصل دور بود و خونریزی نداشت و علائمی دال بر آسیب عروق وجود نداشت برای خارج کردنش می‌تونید طبق این پیش برید (حس نشدن نبض‌‌های پایین محل ورود ساچمه ، سرد و کمرنگ شدن یک اندام نسبت به اندام مقابل و یا اختلال در حس و حرکت اندام نشانه آسیب عروقیه)،:

۱- فشار مستقیم روی زخم با دست‌کش و گاز استریل معمولا بعد سه دقیقه خون‌ریزی رو بند میاره.
۲- بعد از بند اومدن خونریزی، زخم رو شست و شو بدید. از سرم شست و شو استفاده کنید. فشار موقع شست و شو زیاد نباشه که لخته‌ها کنده نشن. در صورت نبود سرم شست و شو استفاده از آب تمیز هم ایرادی نداره.
۳- حالا اطراف زخم رو می‌تونید با بتادین تمیز کنید اما مراقب باشید بتادین وارد زخم باز نشه.
۴- اسپری لیدوکائین بزنید که زخم بی‌حس شه.
۵- از موچین استریل شده (با حرارت یا الکل) استفاده کنید برای درآوردن ساچمه.
لازم نیست تمام ساچمه‌ها خارج بشن. به اونایی که عمیقن تا وقتی که بتونید خودتون رو به یک مرکز درمانی/پزشک امن برسونید دست نزنید. لطفا با فشار دادن دو طرف زخم ناحیه ورود ساچمه اقدام به خارج کردنش نکنید.
۶- گاز استریل بگذارید و روی محل زخم پماد موپیروسین بزنید و بانداژ کنید.
۷- هر ۶ یا هر ۸ ساعت یک بار کپسول سفالکسین ۵۰۰ بخورید به مدت ۵-۷ روز تا عفونت احتمالی با آنتی بیوتیک رفع بشه.

۸- اگر درد داشتید هر مسکنی OTC ای (بدون نسخه) مثل استامینوفن ژلوفن و دیکلوفناک می‌تونه کمک کنه. تزریق یک سی‌سی آمپول زیرجلدی لیدوکائین اطراف محل زخم هم موثره (استامینوفن برای درد اولویت داره چون ژلوفن و دیکلو "یک ذره" درمان زخم رو تاخیر میندازن ولی نه اونقدری که مهم باشه).
_
توجه کنید که زخم‌های سطحی ساچمه احتیاجی به بخیه ندارن.
• اگر ساچمه در قسمت تنه (شکم یا قفسه سینه) یا جمجمه بود با کنترل خونریزی به مراکز درمانی/پزشک امن مراجعه کنید.
• اگر در اندام‌ها بود اما محل ورود نزدیک به مفصل بود به مراکز درمانی/پزشک امن مراجعه کنید.

اصلا به قول مراد خودتون
«بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می‌شود.»

ویدیوهایی که از برنامه‌ی شیوه‌ی شبکه چهار دیدم جز تصویر یه سوپاپ اطمینان، هیچ معنی دیگه‌ای برام ندارن.

نمی‌بوسی خوب شم؟

بگایی انفرادی جدیدم هم سریال normal people ئه.

شب‌هایی که دیروقت و جنازه برمی‌گردم خونه، تاریکی و تنهایی و درد خیلی سورئاله. خیلی.

رهبرِ من آن طفل دهه‌ی هشتادی‌ایست که.

حکایت استوری شروین هم حکایت این شعره.

گاهی کوه به کوه می‌رسه،
ولی آدم به آدم نه.
مثل من به تو.

پیش هرکی می‌شینم می‌گه خون رو باید با خون شست. چه کردید با ما. ما همون‌هایی هستیم که با اصل عمل اعدام (حتی به حق) مخالف بودیم‌ چون انسان نباید انسان بکشه.

برام جالبه که هنوز هم حال و حوصله‌ی لاسیدن دارین.

دلم برات تنگ شده.
می‌فهمی؟

چی بنویسم؟
بوی باروت گرفته ادبیات.

هشتگ امروز، اسم کوچه و خیابون و اتوبان فرداست.

من رضا رهگذر رو از بچگی دوست داشتم. بیانیه‌ش رو خوندم و حالم، حال بچه‌ایه که عموپورنگ، کلاش نشونه رفته سمتش.

خودت نیستی و cacheت رو هم بلد نیستم پاک کنم از خواب‌هام.

نمی‌دونم برای چی باید بنویسم.‌ هرچقدر فکر میکنم دلیلی پیدا نمی‌کنم. گرفتار شکلِ خفیفی از اون great depression بعد از جنگ جهانی شدم که نویسنده‌ها رو فلج کرده بود.
خداحافظی نمی‌کنم ولی فعلاً تا دلیلی برای نوشتن پیدا نکنم، نمی‌نویسم.
قلم رو دواتی کردم و نگه داشتم بین زمین و هوا. داره خشک می‌شه جوهر. این راهش نیست. باید بذارمش کنار و در دوات رو یه مدتی ببندم.

گفتنی‌های این روزها رو در توان خودم گفتم‌ و خوشبختانه دیگه صداهای رساتر از من هم زیاده. روزمره‌نویسی و تصویر ادامه‌ی زندگی بی‌معنی به نظر می‌رسه. این سال‌های اخیر اونقدرها آدم بامزه‌ای نبودم که دلتنگ جوک‌هام شین و انگیزه دادن برای رسیدن به اهداف شخصی‌تون هم کار من نیست و این کانال هیچوقت اهداف آموزشی یا تجاری هم نداشته.

می‌مونه عشق. که خب اینم مال من نیست دیگه. ندارمش. وقتشه بپذیرمش و بسپارمت به بعدی. مثل من مجنون نمی‌شه. ولی می‌دونم دیوونه‌ش می‌کنی! :))
عشق حالا مال توئه. مال اونه. مال شماست.
مراقبش باشین.