«گاهی تمام عشق به دور ایستادن است!»

نگرانت نیستم.
می‌دونم مراقبته.

این وسط، امین تارخ هم خیلی سوسکی،
افتاد و مُرد.

امروز سر همه توی گروه‌درمانی داد زدم. یه مشت چسناله‌های زن و شوهری سر هیچ‌وپوچ. آدم‌ها با زخم‌های هم ازدواج می‌کنن و هدف مرهم شدنه. ازدواج کردین سکس کنین فقط؟ نگاییدم عشقی رو که به دست شما افتاده.

برای اینکه غممون سبک شه و کمتر ریه‌هامون رو خاکستری کنیم

قد یه رویترز و آسوشیتدپرس و بی‌بی‌سی خبر دارم عزیزم برات. اما ندارمت. بپرسی چه خبر هم خب...
سلامتی!

برای اشک‌هایی که با آهنگ #برای شروین ریختیم.

این روزها همه از هم می‌پرسند «به نظرت می‌شه؟»
شما چطور؟

بیا...
داریم تموم میشیم ها.

اصلاً بیا یه کاری کنیم. فایت‌ها با من. تو فقط بین دوتا راند عین بازی‌های سگا بیا یه ماچ و بغل بده جونم رو صد کن و برو. ها؟

به مرحله‌ی عجیبی رسیدم.
اونجایی هستم که دلکش می‌‌خونه
«دادی بر بادم!» ولی خب همچنان
«با یادت شادم.»

جا داره سلامی عرض کنیم خدمت اِکس شروین که «میخواستی نشنوی صدامو اما حالا باته، صدام هر جا که میری اسنپ، تی‌وی، اینستا، کافه!»

یه چیزهایی رو با تمام وجودم می‌خوام که دیگه خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی جدی حتی به خودم حق خواستنش رو نمی‌دم.
چیزهای خیلی کوچیک.
مثل حرف زدن.
با تو.

دلیل که زیاده عزیزم. ولی تو بیا بگو نمیتونم اشک‌هات رو ببینم،
شاید بند اومد.

هرجا رو حس میکنم درده‌.

کاش سامر میفهمید تنم چقد تشنه‌ی بغله و انقدر پفیوز نبود.

نه. هیچی نمی‌خوام.

«تو از ایران ِ قشنگ هم معجزه‌تری.»

«سیاه می‌مونم. سیاه می‌مونم. سیاه می‌مونم..
تا بیایی خونه‌م.»

دلم میخواد این پوست و گوشت و استخون رو دربیارم پرت کنم یه وری و بذارم برم از اینجا.

می‌بوسمت در بین طالب‌ها.