عیبی نداره که یادمون بمونه دوستت داشتیم. کاش یادمون بره که دوستمون داشتی.

احساس می‌کنم حالا که امیرلطیفی و دوات هم رو دیدن شاهد عاشقانه های کامران هومن طور هستیم.

خسروی، دلمو سوزوندی، فدای سرت!

و من حتی نمیدانم چطور به امیر بگویم به خواهرش بگوید با آن دوستش که پا به دوران میلفی گذاشته یک شب بنشینیم عرق بخوریم که نفهمند قصد شوم‌تری دارم.

اینطوری شده که وقتی پشت تلفن با همون کسی که زمانی طرفدار حکومت بود در مورد وضعیت حرف می‌زنم و فحش میدم، میگه نگو. می‌شنونت. می‌گیرنت. نگو.

آقا، دوسش داری؟
خوشحال باش که خوشحاله!

صبح تا شب این آهنگ تو سرمه که «خبری از ما نگیری! نپرسی چه حالی‌ام؟!» و بقیه‌ش رو هم بلد نیستم.

اما صبحی یونیک و ده از دهه. امیرلطیفی خوابه و من با صدای خنده‌های بیج‌بیج و مکالمه‌ی کودک با جعفرِ بزرگ، بیدار شدم.

بله دوستان آهنگ رو فرستادن و خبری نیست و سراغیست! مغزم آروم شد.

امروز هم برنامه رو پر کردیم و فردا آخرین روز من در گرگانه و ساعت ۵ تا ۱۰ شب خالی‌ام. اگه کسی هست که میخواد ببینیم همو بگه.

خودمو کوچیک نکردم.
عملاً آب رفتم برات.

ممکنه فردا رو برم گنبد کاووس. گنبدی داریم بسم‌الله.

همین که سپهر را آوردم جگرکی و قلوه خورش کردم یعنی رسالتم را انجام دادم.

معده‌ی ناباورم.

با دلتنگی میخوابیم٬ با دلتنگی بیدار میشویم٬ با دلتنگی غذا میخوریم٬ با دلتنگی کار میکنیم٬ با دلتنگی ورزش میکنیم٬ با دلتنگی راه میرویم٬ با دلتنگی سیگار میکشیم.
انگار از یک جایی به بعد هرکاری هم که بکنی٬ حتی اگر به جهت فرار از دلتنگ شدن باشد٬ دلتنگی رهایت نمیکند و هر دست و پا زدنی فقط باعث میشود محکم تر به تو بچسبد.

تو این یه هفته هربار تو هر آینه‌‌ای نگاه کردم یه آدم متفاوت بودم.

دارم جر میخورم.

فروشنده‌ بوتیک یه دختر جوون آرایش‌کرده با شال راحت بود. می‌گفت فکر نمیکنم دولت دیگه در حدی باشه که دختر مردم رو بکشه. شاید هم واقعا بیماری زمینه‌ای داشته ما که نمی‌دونیم.
تی‌شرت مشکی رو خریدم و اومدم بیرون.

نه، نه آسمان خان.
دِگر از دلبران خاکِ دریاها حذر بایدت. حذر.

دارم خاموش میشـ