تازه دارم میفهمم.

مارهای روی شونه‌ت رو قایم کردی. ولی ما می‌بینیم دارن کم میشن جوون‌هامون.

ناهارخوران اسمش یه جوریه که نمیشه رفت و ناهار نخورد.

وقتی نوشتن برای کسی را تمام می‌کنیم، یعنی از او گذشته‌ایم؟

دلتنگی‌ بیدارم می‌کنه.

«بعد از تو، با هرکس که بود و هست، خوابیدم.»

همینطوری اش من با دلتنگی هایم کان این خانه را پاره کرده بودم که دوات هم با کوله بار دلتنگی هایش وارد شد.
حالا احساس میکنم هرجای این خانه را که نگاه کنی دلتنگی است که میزند بیران.

عیبی نداره که یادمون بمونه دوستت داشتیم. کاش یادمون بره که دوستمون داشتی.

احساس می‌کنم حالا که امیرلطیفی و دوات هم رو دیدن شاهد عاشقانه های کامران هومن طور هستیم.

خسروی، دلمو سوزوندی، فدای سرت!

و من حتی نمیدانم چطور به امیر بگویم به خواهرش بگوید با آن دوستش که پا به دوران میلفی گذاشته یک شب بنشینیم عرق بخوریم که نفهمند قصد شوم‌تری دارم.

اینطوری شده که وقتی پشت تلفن با همون کسی که زمانی طرفدار حکومت بود در مورد وضعیت حرف می‌زنم و فحش میدم، میگه نگو. می‌شنونت. می‌گیرنت. نگو.

آقا، دوسش داری؟
خوشحال باش که خوشحاله!

صبح تا شب این آهنگ تو سرمه که «خبری از ما نگیری! نپرسی چه حالی‌ام؟!» و بقیه‌ش رو هم بلد نیستم.

اما صبحی یونیک و ده از دهه. امیرلطیفی خوابه و من با صدای خنده‌های بیج‌بیج و مکالمه‌ی کودک با جعفرِ بزرگ، بیدار شدم.

بله دوستان آهنگ رو فرستادن و خبری نیست و سراغیست! مغزم آروم شد.

امروز هم برنامه رو پر کردیم و فردا آخرین روز من در گرگانه و ساعت ۵ تا ۱۰ شب خالی‌ام. اگه کسی هست که میخواد ببینیم همو بگه.

خودمو کوچیک نکردم.
عملاً آب رفتم برات.

ممکنه فردا رو برم گنبد کاووس. گنبدی داریم بسم‌الله.

همین که سپهر را آوردم جگرکی و قلوه خورش کردم یعنی رسالتم را انجام دادم.